Coordinatie- en duurzaamheidcentrum

Nurses on Tour is sinds September 2007 actief in de Upper East Region van Ghana om daar samen met de locale partners malariasterfte terug te dringen. Uit diverse rapporten van het Ghanese Ministerie van Gezondheidszorg, de wereld gezondheidsorganisatie (WHO) en een Millennium Development Goals (MDG) rapport blijkt dat sterfte door malaria in deze regio afneemt. Het bestuur van Nurses on Tour in Ghana en in Nederland zijn blij met deze gegevens maar realiseren zich ook dat preventie tegen malaria een hoge prioriteit moet blijven en continuïteit vereist. Zeker zolang de malariamug niet uitgeroeid kan worden of er een vaccin tegen malaria bestaat. Daarom kijkt Nurses on Tour uit naar een duurzaamheidbeleid en een zelfstandig, financieel onafhankelijk Nurses on Tour in Ghana!

Stichting Bazaar, Grijpskerke, heeft Nurses on Tour een donatie geschonken van 17.000 euro ten behoeve van de realisatie van het Nurses on Tour Coordinatie en Duurzaamheidcentrum (Coordination and Sustainability Centre). Wij zijn enorm dankbaar voor deze donatie.
Begin April (1 april – 15 april) zijn Joyce en Leroy de Priester samen met Mireille van Dullemen naar Ghana geweest voor een kort werkbezoek waar de aftrap van het bouwproject centraal stond. Werkafspraken zijn gemaakt, brainstorm- en evaluatie sessies hebben plaatsgevonden, staff- en bestuur hebben vergaderd en de eerste termijntransactie (5.000 euro) heeft plaatsgevonden. Het locale aannemersbedrijf Lemyaarum Limited, het bedrijf van Chief Bonoba Lemyaarum (de voorzitter van de NGO Nurses on Tour in Ghana), heeft de opdracht op zich genomen om het centrum te gaan bouwen. Momenteel wordt de fundering gegraven, worden de bakstenen met de hand gevormd en zal de bouw binnenkort echt gaan beginnen.

Het centrum zal gebouwd worden in Yarkabisi, 1,5 kilometer buiten het steeds drukker wordende Bolgatanga. Het kopen van het land was een grote uitdaging op zich met veel onderhandelingen, veel bureaucratische documentatie procedures en veel financiële instabiliteit (door inflatie van prijzen). We zijn er echter in geslaagd om het land eigen te maken en er steen met N.O.T. is het gevolg. We hebben een plot van 30 bij 60 meter die gunstig ligt ten opzichte van beschikbaarheid van water en elektriciteit, de bereikbaarheid is goed, ligt aan een weg en bevindt zich midden in de community Yarkabisi. We zijn enorm content met deze locatie.

Er komt heel wat meer bij kijken dan alleen maar bouwen. We hebben te maken met bureaucratie en corruptie. We struinen voor de benodigde documentatie van het ene kantoor naar het andere kantoor. Iedereen wil zijn graantje meepikken en we worden daarom aan alle kanten gevraagd te betalen voor diensten, services, handtekeningen en stempels. Denk aan de bouwvergunningen, documenten voor grondeigenaren, aanleg van waterleidingen en elektriciteitsaansluitingen enz. enz. Daarbij vormt onze onwetendheid wat betreft bouwen, de cultuurverschillen en gelimiteerde budget een grote uitdaging. Het ziet er naar uit dat we niet genoeg gaan hebben aan de 17.000 euro van Grijpskerke en zijn daarom momenteel bezig met het organiseren van nieuwe fondswervende activiteiten om ons door deze processen te helpen. It ain’t easy! But it’’s definitely worth it!

Nu is het Nederlandse bestuur van Nurses on Tour weer terug in Nederland en moeten de werkzaamheden in Ghana door onze partners verder worden uitgevoerd. Dat is voor ons heel erg lastig, omdat we nu niet de controle meer hebben. Toch hebben wij veel vertrouwen in ons bestuur in Ghana, onze staff en onze vrijwilligers. Doormiddel van mail en telefonisch contact hopen wij zo nu en dan een verslag te kunnen uitbrengen met foto’s van de vorderingen van de bouw. Hou daarom deze website nauwlettend in de gaten.

In oktober is Nurses on Tour van plan om opnieuw terug naar Ghana te reizen. Dit keer met een team van verschillende vakbekwame professionals uit Nederland. We hebben met de aannemer afgesproken dat wij zelf de afwerking van het centrum zullen doen. Denk aan schilderwerk, tegels leggen, elektriciteit aansluiting en inrichting. In een drie weken zal hard gewerkt worden om het project zo goed mogelijk af te sluiten. Geïnteresseerden kunnen zich hier aanmelden.

Als bestuur en projecteigenaren van Nurses on Tour zien wij dit project als een investering in de gezondheid van duizenden allerarmste vrouwen en kinderen van noord Ghana. Duurzaamheid staat centraal. Samen, als een eenheid maar vanuit diverse culturen, religies en  achtergronden vechten wij voor een bestaan waarbij malaria geen bedreiging meer vormt voor de ontwikkeling van een gezond, veilig en vredevol bestaan.

Leroy de Priester
(Voorzitter Nurses on Tour, Nederland)

Armbandjes te koop!

Op www.tabartz.nl zijn nu armbandjes te koop waarbij u tegelijkertijd Nurses on Tour sponsort!!
De armbandjes kosten €1,50 per stuk en van elk verkocht armbandje krijgt Nurses on Tour €0,50! Leuk om ze in verschillende kleuren te verzamelen!

DAG 4: Soignies - Antwerpen

Vandaag vanuit het stadje Zinnik, Soignies in België richting Antwerpen vertrokken. De een na laatste dag voor de boeg. Onze spieren zijn in de tussentijd behoorlijk gegroeid, dus de heuvel op fietsen gaat steeds makkelijker of worden de heuvels nu gewoon steeds kleiner, tsja laten we het maar op het eerste houden!

We vertrokken rond een uur of 8.15. We gingen redelijk vlot van start al had Joyce erg last van haar knieën en ook Leroy zijn spieren waren nog niet helemaal opgewarmd. Maar opgeven doen we nooit dus we fietsen gewoon stug door.

Na een aantal keren gestopt te hebben kwamen we uiteindelijk aan in Brussel, hier konden we heerlijk op een terrasje zitten in het zonnetje met een muntthee. Dus na deze heerlijke stop hadden we energie genoeg om de laatste 45 kilometers te fietsen. Voordat we het wisten reden we Antwerpen binnen.

Dus nu zitten we lekker bij Mireille thuis. Het was een heerlijk dagje, het fiesten ging heel goed en het einde is natuurlijk in zicht! Het was een pittige tocht, maar we hebben tot nu toe heerlijk genoten! Maar natuurlijk doen we dit allemaal niet voor niks, dus sponsor ons nu! Je kunt je gift storten op 50.38.77.611

Alvast super bedankt!

Lees verder

Nurses on Tour moving forward

Het Nederlandse bestuur van Nurses on Tour verlaat binnenkort het veldwerk in Ghana

Geschreven door Leroy de Priester

“Still a lot of work to do”... dat zijn de woorden waarmee we de promoclip van Expeditie X eindigde tijdens het grote culturele evenement ‘Dance Around the World’ in het Arsenaal theater van Vlissingen in april 2010. Bijna anderhalf jaar later is het inmiddels tijd voor ons, Leroy de Priester en Joyce van Dullemen, om onze handen opnieuw los te laten van het project in Ghana en de touwtjes terug in handen te geven van onze Ghanese counterparts.  3 September, afgelopen jaar, vertrokken we met een missie naar Ghana. Een missie dat in teken staat van ontwikkeling in de gezondheidszorg, verbetering van kwaliteit van leven en van de gehele holistische mensheid. Samen met drie geweldige teams, Leo en Maria de Priester, John en Pieter van Nunen en Annie en Peter de Boer, trotseerde we 9000 kilometer door het Europese en Afrikaanse continent. Vele avonturen, ontmoetingen en onvergetelijke momenten passeerde de revue. De twee Peugeots 405 bereikte in zeer goede staat Ghana dankzij de geweldige support van autogarage Idee-Andre. We zijn dankbaar voor alle donaties, support en vertrouwen van individu’s, organisaties, instituten en bedrijven. Met name de door de opbrengsten van het benefietevenement ‘Dance Around the World’ en de financiele subsidie van de NCDO (Nationaal Commisie van voor internationale samenwerking en Duurzame Ontwikkeling) was het mogelijk om duizenden vrouwen en kinderen te voorzien van een geïmpregneerde muskiettennet ter preventie van malaria.

Hoewel we het afgelopen jaar onze tegenslagen hebben gekend hebben we hard gewerkt om onze doelstellingen te kunnen behalen. Capacity-building, duurzaamheid, zelfredzaamheid en een onafhankelijke continuiteit van het project “Stop Malaria, Save a Child” stonden daarbij hoog in het vaandel. Samen met het Ghanese bestuur van Nurses on Tour en onze project coördinatoren Ayumah, Sadiq en Adisa hebben we vooruitstrevend gewerkt en kijken we uit naar een succesvol vervolg van het project. De inkoop van geimpregneerde muskietennetten verliep lange tijd erg lastig en leverde zelfs flinke vertragingen op in ons werkschema. We kopen de netten tot de dag van vandaag op de open markt, waardoor we per net zo’n 3 euro betalen. Dat kan goedkoper, maar daarvoor hebben we meer support van de Ghana Health Service nodig (de Ghanese overheidsinstanties van Gezondheidzorg). Er gaat momenteel overleg met de disease control van de Ghana Health Service om mee te draaien in grootschalige preventieve interventie projecten gericht op malaria bestreiding. Nurses on Tour hoopt hier uiteraard een steentje aan bij te kunnen dragen.

De komende week zullen we ons best doen om één van ons belangrijkste doelstelling te behalen. “10.000 vrouwen en kinderen moeten voorzien zijn van een muskietennet en een gezondheidsvoorlichting!” Er zullen nog zo’n 300 netten verspreid moeten worden voor we dit doel bereikt hebben. Het ziet er naar uit dat dit deze week nog gaat gebeuren. Uiteraard reden voor een feestje! Ons Ghanese team van project coordinatoren heeft de afgelopen weken zo’n 5 projecten geheel zelfstandig uitgevoerd en hebben daarbij al zo’n 600 netten gedistribueerd. Vol trots kijk ik naar op onze project coordinatoren,  en zie hoe ze de organisatie van de projecten oppakken. Soms denk ik dan terug aan oktober en december wanneer we met dit team begonnen. Het was een intensief trainingstraject maar met geweldig resultaat. Sinds het eerste project dat we met ons Ghanese team deden in december tot vandaag zijn er 31 dorpen bezocht en 3943 geimpregneerden netten verspreid. Verdeeld over vier verschillende districten in de Upper East Region van Ghana. Dat maakt een totaal van 9753 muskietennetten en  75 dorpen.

Wanneer we de 10.000 netten verspreid hebben zullen we proberen om lokaal meer media aandacht te krijgen. Kranten, radiozenders en wellicht televisie zullen we benaderen om deze week met ons mee te gaan op out-reach en om zo het werk van ons team met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Duizenden vrouwen en kinderen, in de meest afgelegen dorpen, in het noordelijkste puntje van Ghana hebben doormiddel van Nurses on Tour een duwtje in de rug gekregen om zichzelf tegen deze vreselijke parasitaire infectieziekte te kunnen beschermen. Het wordt tijd dat overheidsinstanties, grotere ontwikkelingsorganisaties in Ghana en de Ghanese bevolking in het algemeen meer over deze kleine, maar groeiende organisatie gaat horen. Nurses on Tour is een shooting star en deze moeten gezien worden. In Nederland hebben we al meerdere malen publiciteit weten te krijgen van krant, radio en televisie. Waarom zou dit in Ghana uit moeten blijven. Afgelopen week was ons team, tijdens een vergadering, het met elkaar eens: “It’s time for action! Showtime!”

In het kader van een duurzaam beleid en een toekomst voor een zelfstandig, onafhankelijk Nurses on Tour in Ghana is er veel gesproken en tevens gehandeld. Nurses on Tour is sinds april 2011 een geautoriseerd reisagent. We bieden Nederlandse vrijwilligers van Ontmoet Afrika maar ook toeristen en bezoekers verschillende services en faciliteiten aan. Het huren van auto’s en motorbikes is er daar één van. Ook behoren georganiseerde trips in de Upper East Region met chauffeur tot de mogelijkheden. Tevens is Nurses on Tour de bemiddelaar tussen de klant en de lokale vliegmaatschappij ‘Fly City Link’ voor binnenlandse vluchten in Ghana.  Deze diensten moeten voor interne inkomsten gaan zorgen die bij zullen dragen in een onafhankelijk Nurses on Tour.
De bouwplannen van het Nurses on Tour trainings- en coordinatie centrum zijn van de grond en klaar om uitgevoerd te worden. Er zijn twee verschillende mogelijk geschikte locaties rondom Bolgatanga, er is echter nog steeds niet concreet. De komende twee weken, moet daarom de druk op de ketel gevoerd worden om voor ons vertrek een concrete locatie te vinden. Aangezien Ghanese onder druk het best lijken te presteren (hoe herkenbaar) verwacht ik geen moeilijkheden hierin. Ik heb er alle vertrouwen in dat het ons zal lukken om een goede locatie te vinden voor ons vertrek naar Nederland. Zodat zodra de donatie van Stichting Bazaar Grijpskerke gestort is de bouw van dit Nurses on Tour centrum van start kan gaan. Joyce en ik hopen in de toekomst dit centrum uit te breiden naar een prive-kliniek dat zich voornamelijk zal gaan richten op de behandeling van malaria en andere parasitaire infectieziekten verspreid door insekten als muggen.

Het invoeren van de twee Peugeots 405 waarmee we afgelopen jaar Ghana bereikten geeft ons veel kopzorgen. Volgens de Ghanese wetgeving moeten auto’s die ouder zijn dan 10jaar flinke boete betalen boven op de regulieren invoerkosten. De handhaving op deze wet is strikt en er zit weinig rek in de procedures. De afgelopen maanden hebben we de auto’s kunnen gebruiken met tijdelijke vergunningspapieren uitgegeven door de douane met een verzekeringsagent die garant voor ons vertrek staat. De invoerrechten, de belastingen plus de boete die uitgekeerd zou worden zou op een totaal bedrag van 10.000 euro per auto komen. De iet wat dikke douane officier, durfde het bedrag niet eens zelf te benoemen, en wees daarom het bedrag op het formulier aan en keek van ons weg. Chief Bonaba van Bongo, man met aanzien en autoriteit, tevens voorzitter van Nurses on Tour in Ghana kon niet anders dan lachen om dit bespottelijk hoge bedrag. “We betalen geen cent voor het invoeren van deze auto’s, het is een bijdrage aan de capaciteit van vervoersmogelijkheden van een ontwikkelingsorganisatie die bijdraagt aan de ontwikkeling van deze regio! Dit geld zal nooit, maar dan ook nooit betaald worden” aldus Chief. De douane officier begreep dit volkomen en alternatieve werden direct aangeboden. Doormiddel van het aanvragen van vrijwaring van belastingsgelden zou het mogelijk zijn om via het Ministerie van Financië de auto’s in te klaren. Prima. “Geen probleem” aldus Chief luchtig! Dit speelde zich af zo rond eind januari, begin februari. Nu eind juli, na tientallen brieven, handtekeningen, stempels, reisjes naar Accra, lieflachende kopjes naar ambtenaren, directeuren en overheidsofficieren en veel tijd en geduld, leek het afgelopen week echt NIET te gaan lukken. In Accra bezochten we het hoofdkantoor van de Ghana Health Service en werd ons verteld dat er geen vrijwaringen gegeven werden op voertuigen. En dit was bevestigd door het Ministerie van Financië. Zucht, zucht en nog eens zucht. We bellen dus naar Ibrahim om onze bevindingen te delen en opperen dan ook direct dat we zo snel mogelijk moeten proberen te auto’s in Burkina Faso of in Mali te verkopen om vervolgens nieuwe voertuigen hier in Ghana te kopen. Ibrahim brengt vervolgens Chief direct op de hoogte. Chief is het volkomen oneens met dit onbevredigende nieuws en zegt zelf naar Accra te reizen en zelf nog wel eens een woordje te doen. Deze week hopen we daarom meer van hem te horen en hopen we vooral dat hij met zijn aanzien en autoriteit meer te weeg kan brengen als ons. Hoe dan ook, voorlopig rijden de peugeotjes nog maar de vraag is of ze voor Nurses on Tour kunnen blijven rijden. To be continued....

Deze week zal ons laatste werk week worden in het werkveld van Nurses on Tour. We hebben zojuist onze laatste meeting gehad met onze Ghanese project coordinatoren. We zullen het roer aan hen moeten geven om vervolgens de koers vooruit aan te houden. Met het jonge, diverse maar enthousiaste en optimistische team van Ayumah, Sadiq en Adisa onder supervisie van Mariam en Ibrahim onder het bestuur van Chief Bonaba, Joseph en Adijetu moet dat zeker gaan lukken en hebben wij daar ook alle vertrouwen in. We zijn er van overtuigd dat we met een gerust hart Nurses on Tour kunnen overdragen aan dit geweldige team. Ja, natuurlijk is er altijd ruimte voor verbetering, voor innovatie en voor ontwikkeling. Maar dat zal altijd blijven. Laten we niet vergeten dat we nog steeds werkzaam zijn in een ontwikkelingsland! Ghana, het land waar wij ons hart aan hebben verloren. We zullen daarom ook altijd bezig blijven met Ghana, met Nurses on Tour in Ghana en met een toekomstvisie van een wereld vrij van malaria! ....“Still a lot of work to do”.

Om het werk van Nurses on Tour door te zetten, ook als wij er niet meer zijn, hebben wij fondsen en donaties nodig! "Stop Malaria, Save a Child". Steun ons en stort uw gift op: 50.38.77.611 te Middelburg o.v.v. Gift Nurses on Tour

Klik voor nieuwe foto's van onze projecten HIER

Nurses on Tour Ghana - Shooting Star

Geschreven door Leroy de Priester

Natuurlijk gaat het niet zonder slag of stoot, hebben we ook momenten dat het allemaal heel zwaar en moeilijk is en zijn er genoeg blokkades, hindernissen en obstakels op ons pad. Desalniettemin, we gaan nog steeds vooruit! We maken nog steeds positieve vorderingen en zien ondanks obstakels en moeilijke momenten altijd licht in de duisternis! Nurses on Tour is sinds de oprichting in 2007 al een ‘Shooting Star’ en nog steeds maken we grote stappen vooruit.

Was Joyce’s moeder, Catolien, niet overleden dan waren we nu thuis in Nederland geweest,  dan waren we nu in Ghana getrouwd geweest en hadden we alle werkzaamheden voor Nurses on Tour moeten overdragen aan ons team in Ghana. Maar het heeft geen zin om daar op die manier aan terug te denken. “Als dit.... Wat als dat... Had het nu zo.... “ Eindeloos. Geen discussie. Het is zo gegaan, tot ons grote verdriet. We kunnen er niets aan veranderen en kunnen alleen maar vooruit kijken. Moeilijk? Ja, natuurlijk. Zeker voor Joyce, iedere dag, ieder moment. Bij alles wat we doen, weer diezelfde gedachten. Weer diezelfde beelden. En de moeilijke momenten kunnen dan ook ieder moment te veel worden en dat maakt het natuurlijk moeilijk. Kort wat voorbeelden: 1. De gastenlijst die we moeten opstellen voor onze bruiloft in Nederland welke nooit compleet zal zijn zonder je moeder. 2. De doopceremonie die we zijn ondergaan waar Catolien ook bij aanwezig geweest zou zijn (we zouden de dag na dat ze overleed gedoopt worden). 3.  Het feit dat we nu eigenlijk terug zouden zijn en herenigd zouden worden met onze ouders. 4. Het iedere week ontvangen van ontzettend lieve kaartjes van vader Wim en beseffen hoe moeilijk het is dat je er niet gewoon even fysiek voor hen kan zijn. 5. De funeral die georganiseerd werd om het overlijden van Catolien hier in Ghana te herdenken. Om zomaar slechts enkele te noemen.

Ondanks het feit dat het moeilijk is, ben ik trots op Joyce! Ze houdt zich sterk als ze is en pakt alles aan met kracht en doorzettingsvermogen. We hebben besloten om twee maanden langer in Ghana te blijven om zowel ons huwelijk hier in Ghana opnieuw te organiseren en om ons werk voor Nurses on Tour netjes over te dragen aan het Ghanese Nurses on Tour team. Twee maanden die we zeker nodig hebben om onze doelstellingen te kunnen behalen en om samen met onze Ghanese familie en vrienden onze liefde te vieren tijdens ons traditionele huwelijk. Binnenkort moet ik de bruidsschat naar Joyce Ghanese familie brengen. Tabacco, Cola nuts, een Haan en een Parelhoen. Tevens moeten er vier koeien betaald worden, maar die mag ik betalen wanneer ik er klaar voor ben. Momenteel is daar geen geld voor, heb ik uitgelegd. Geen probleem, “Any time”!

Het werk van Nurses on Tour heeft ons veel afleiding gegeven en heeft tot veel positiviteit gezorgd. Ten eerste het NGO certificaat. Hoewel we enorm worstelen met bureaucratie en corruptie om alle nodige documentatie van de grond te krijgen is het ons na zo’n 2 maanden gelukt om Nurses on Tour officieel als NGO te laten registreren. Kantoor hoppen, stempels en handtekeningen verzamelen, geduld hebben, leuk lachen en zo af en toe een cedi of wat toe schuiven. Bloed, zweet en tranen. Onze dank gaat voornamelijk uit naar Kyra Hoenderop, die ons hierbij ontzettend heeft geholpen. Het organiseren van dit certificaat was echt een uitdaging. Maar nu we bij de Social Welfare van Ghana bekend staan en erkend worden als een Non-Govermentele Organisatie gaan er opnieuw vele deuren open en biedt het onze stichting meer en meer kansen. Het invoeren van de twee Peugeots met een vrijwaring van alle invoerrechten is daar één van de belangrijkste van. Het certificaat zal deze week nog met de bus van Accra naar Bolga komen. Eerst een feestje en dan diep inademen, schouders eronder en dan gaan we weer. Op naar de volgende bureaucratieve missie!

Een tweede noemenswaardige ontwikkeling is de eenheid die ontstaan is tussen de leden van het team van Nurses on Tour in Ghana. Met name onze projectcoordinatoren Adisa Issaka, Sadiq Fuseni en Ayumah Ayimah zijn enorm gegroeid en ontwikkeld als sterke managers. Toen we in oktober kwamen wisten ze nog niet hoe ze een computer aan moesten zetten en wat ‘Opslaan Als’ (Save as) betekende. Nu, onder de leiding van Office Manager Sadiq Fuseni, typen zij met gemak registraties van alle distributieprogramma’s, verwerken zij daarbij honderden gegevens van vrouwen, schrijven zij rapporten en verslagen, werken ze met statistische data verwerkingsprogramma’s als SPSS en Excel en weten ze onze administratie op juiste wijze te archiveren. Ook het organiseren van evaluatie- en distributie projecten wordt nu overgelaten aan onze Ghanese counterpart. Ayumah Ayimah die als Fieldwork Manager aangesteld is, selecteerd dorpen voor distributie, informeerd de geselecteerde dorpen, verzameld genoeg vrijwilligers en coordineerd het gehele proces. De financiele administratie en boekhouding wordt uiteindelijk door Adisa Issaka uitgevoerd. Ze werkt hierbij met Excel, heeft contacten met de bank en archiveerd alle nota’s en afschriften. Zo heeft nu iedereen zijn of haar takenpakket en samen vormen zij een hecht en sterk team. Natuurlijk leren zij nog steeds iedere dag. Is er altijd ruimte voor verbetering en zo nu en dan moeten we ze nog wat corrigeren. Maar gelukkig hebben we nog twee maanden! We zijn enorm trots op ons team. Geheel vrijwillig, zoveel motivatie, zoveel kracht, zoveel leergierigheid, zoveel ambities. Het is prachtig en een genot om deze mensen aan het werk te zien. We hopen hen in de toekomst echt een goede baan te kunnen aanbieden. Daarvoor zal Nurses on Tour nog meer en meer moeten groeien.
Het bestuur van Nurses on Tour, de overkoepelde supervisors en adviseurs, heeft volgende week haar eerste bestuursvergadering. In deze vergadering wordt onder andere gesproken over de visie en de missie van Nurses on Tour in Ghana. Ook zal erg gesproken worden over verantwoordelijkheden, taakomschrijvingen en organisatiestructuren. Natuurlijk is er ook ruimte om over duurzaamheid en toekomst te discussieren. Kortom wij, als Nederlands bestuur van Nurses on Tour, kijken uit naar deze meeting. Wordt vervolgd.

Een derde mijlpaal in de Nurses on Tour geschiedenis is wel het eerste “Long Tour Outreach-Program”. Vorige week maandag 30 mei 2011, vertrok het team van Nurses on Tour voor één hele werkweek naar het noordelijkste puntje van Ghana, Garu-Tempani. In dit subdistrict zijn tientallen dorpen afgezonderd van de geciviliseerde wereld. Geen elektriciteit, geen gezondheidsvoorzieningen, geen stromend water. Gelukkig wel primair onderwijs, voldoende voedsel, politieke stabiliteit en veiligheid en sinds de laatste jaren verschillende waterputten. Doormiddel van samenwerking met het Ministerie van Gezondheidszorg, met name de Malaria Control Units, hebben we verschillende dorpen weten te selecteren voor distributie projecten. We maakten een werkplan en een schema voor de out-reach programs en vertrokken Bolga met voldoende netten, camping equipment, proviandering en goede moed. Ayumah, die voor Nurses on Tour zijn rijbewijs heeft behaald, rijdend in de Toyato in gezeldschap van Adisa en Kya en gevolgd door, onze pas gekochte, Royal Motorbikes, gereden door Mark, Sadiq, Joyce en Leroy.  Omdat we niet door Bawku mogen rijden met onze motorbikes vanwege nieuwe wetgeving moesten we een shortcut nemen naar Garu. De avontuurlijke route! Leuk! Wanneer we in Garu aankomen sluiten daar twee lokale vrijwilligers vanuit Garu aan. Micheal en Issah. We rijden vervolges naar de gezondheidskliniek van Basyonde, de enige gezondheidfaciliteit in dit subdistrict. Hier ontmoeten we de community volunteers en nurses  en leggen hun het werkplan van de komende week voor. Vervolgens rijden we naar het eerste dorp Kongo, waar we ook de vrouwen van Tualaar zouden ontmoeten (een dichtbij gelegen community). Er hebben zich echter honderden vrouwen verzameld uit vier of vijf verschillende communities die een educatief programma volgen van World Vision. Hierdoor kunnen we onze projecten niet uitvoeren. Het is te chaotisch, te hectisch en er zijn te veel vrouwen om een distributie van muskietennetten te starten. Wanneer er door World Vision gratis drankjes en water uitgedeeld wordt ontstaan er dan ook onenigheden en zelf kleine vechtpartijen. We besluiten onze spullen in te pakken en deze projecten opnieuw te plannen. Flexibel als we zijn. We reizen door naar het eerste dorp waar we de nacht zullen doorbrengen. Yanatenga. We komen net voor zonsondergang aan. Moe van een lange reis, hectiek in Kongo en alle indrukken van de dag. Zonder dat er taken verdeeld worden of ergens over gesproken wordt begint iedereen met werken. Het kamp wordt opgezet, klamboes opgehangen, matjes neergelegd, er wordt gekookt, water gehaald en alles voor het avondprogramma wordt klaar gemaakt. We zijn namelijk nog niet klaar met werken. Rond zeven uur, wanneer we gegeten, gewassen en voldaan zijn, begint voor het eerst in de Nurses on Tour geschiedenis de Video Show! Met behulp van de beamer, scherm en laptop die door de Hogeschool Zeeland gesponsord zijn wordt een avond lang alle mensen uit het dorp vermaakt met educatieve clips. Alle apparatuur draaiend op de generator die door de kindernevendienst van de Gereformeerde Kerk uit Arnemuiden gesponsord is.  Het is een groot succes. Eenvoudig, makkelijk begrijpbaar maar toch educatief. De kleintjes kijken hun ogen uit en er wordt volop gediscuseerd over malaria, de gevolgen, de symptomen, de behandeling en natuurlijk de preventie van malaria!
We sluiten de avond af met een vermakelijke Disney film en kruipen dan moe maar voldaan onder onze eigen klamboes.
De volgende morgen staat iedereen vroeg op en heeft opnieuw iedereen al snel door wat zijn of haar taak is. Twee vrijwilligers gebruiken de motor om vers brood te halen in Basyonde, andere koken water voor koffie en thee, er worden eieren gebakken, het kamp wordt opgeruimd en iedereen frist zich op met een emmer fris water uit de waterput. Alle zwangere vrouwen en moeders van kinderen onder de vijf jaar hebben zich al verzameld onder een grote boom neerbij. Om negen uur precies begint het reguliere voorlichtingsproject met de flipcharts van UNICEF en ons zo vermakelijke toneelstukje. Vervolgens start de distributie van de netten. We laten de vrouwen eerst een lijn maken en we vragen of ze hun consultatieboekjes willen laten zien. Vervolgens delen we kleine coupons uit. Deze coupons tonen aan dat de vrouwen aanwezig zijn geweest bij de voorlichting en  daarmee gekwalificeerd is om een net te ontvangen. Vervolgens worden de vrouwen één voor één geregistreerd door vier van onze vrijwilligers. Alle namen worden genoteerd zodat in de toekomst de vrouw persoonlijk bezocht kan worden voor onderzoek, registratie en monitoring. Nieuw in onze distributie is de zogenaamde ‘commitment fee’. Omdat we willen dat de vrouwen een weloverwogen keuzen maken om een net aan te schaffen en deze dan ook effectief zullen gebruiken vragen we een symbolisch bedrag. 50 pesewa, een kwartje, voor een net. Voor de meeste vrouwen, goed betaalbaar, maar toch een kleine investering. Een investering in de toekomst! Tevens hopen we op deze manier ook meer structuur en ‘eerlijkheid’ in onze distributie te genereren. De betaling van de ‘commitment fee’ wordt in alle zeven dorpen als geen probleem ondervonden. Vrouwen betaalden netjes. Het geld wat Nurses on Tour hiermee genereerd kan opnieuw terug gebruikt worden onze projecten en kan ten goede komen in de gemaakte kosten. Denk bijvoorbeeld aan brandstofkosten, vrijwilligers toelagen, betalen van lunch ect.
Wanneer we alle vrouwen van een net hebben voorzien rijden we vervolgens terug naar Tualaar, daar waar het de dag ervoor niet gelukt was, om alsnog een distributie te kunnen doen. In tegenstelling tot de dag ervoor, was nu alles prima georganiseerd en verliep alles zonder problemen. Ons team verzorgde het gehele project terwijl Adisa, Kyra en Sadiq voor de lunch zorgde. De tour vervolgende zich naar Kolnatenga, waar we opnieuw overnachten, een videoshow uitvoeren en de volgende dag weer netten distribueren. En zo gaat het de hele week door. Reizen, kamp opzetten, video show, slapen, kamp opruimen, voorlichting en distributie, reizen naar een volgend dorp, weer voorlichting en distributie, weer reizen, weer kamp op zetten en weer videoshow. Een week lang. Vermoeiend. Maar met een team als dat van ons geen enkel probleem! We hebben de grootste lol met elkaar, werken hard, fantaseren over toekomstplannen, helpen elkaar en doen gewoon ons ding! Het is erg bijzonder. We zijn echt een team! Mooi vind ik vooral dat we een team zijn met zoveel diversiteit. Verschil in geloof, verschil in etnische kom af en verschil in geslacht, ras en cultuur. Toch vormen we samen een eenheid! Nurses on Tour maakt geen onderscheid en staat daarom ook voor EENHEID/UNITY! Uiteindelijk distribueren we bijna 1000 muskietennetten verspreid over zeven verschillende dorpen. We komen doodmoe thuis van een week keihard werken. Maar we zijn allen voldaan. Zoveel blije gezichten, zoveel gedanst, zoveel kleine smoeltjes die met een net op hun hoofd naar huis gaan, zoveel liefde, zoveel blijdschap. Het was alles waard. We hebben onze boodschap meer dan goed kunnen overbrengen: “Stop Malaria, Save a Child”

Wanneer we vrijdagavond terug in Bolga komen zijn we allemaal te moe om ook nog maar iets te doen. Zonder te wassen en te eten val ik op mijn matras onder mijn klamboe, wederom onder een schitterend heldere sterrehemel en ben ik weg. Diep, diep in slaap. Dat weekend houden we het rustig.

Deze week zijn we weer op kantoor te vinden geweest. Rapporten schrijven, registraties verwerken, alles opruimen, orderenen, meetings, nieuwe plannen maken ect. ect. Deze week geen evaluatieprojecten, geen distributieprojecten. Only office work!
Deze week bereiden we ons voor op de boardmeeting van volgende week en gaan we verder met ontwikkelen van het duurzame beleid van Nurses on Tour. Dit houdt globaal in het Nurses on Tour Coordinatie Centrum en de opzet van Nurses on Tour Travel Agency. Een aparte tak van de stichting die lokale fondsen moeten gaan genereren om zo zelfstandigheid en zelfredzaamheid te creëren. Hierover later meer.

Nurses on Tour gaat door met waar ze goed in is! Innovatief, Vooruitstrevend, Ambiteus en met oog op een betere Toekomst! Een toekomst waarin Nurses on Tour de ‘Shooting Star’ is.

Om ons werk door te zetten hebben we echter momenteel nog wel uw vertrouwen en support nodig. Wil jij in actie komen voor onze stichting? Een fondswervende activiteit organiseren of als individu een donatie doen?
Mail ons: info@nursesontour.nl
of stort op: 50.38.77.611 t.n.v. Nurses on Tour te Middelburg

2011: Year of Double Action

Geschreven door Leroy de Priester

Dat is wat de Ghanese President,  John Atta Mills, begin van het jaar bekend maakte in één van zijn speeches. “2011 is Action Year!” Daarop preekte de Dominee van onze kerk dat 2011 een jaar van Double Action zou worden... Ik denk dat beide gelijk hebben. Ja, dit jaar IS een jaar van “Double Action”.

Omdat het weer langere tijd geleden is dat het thuisfront in Nederland iets heeft gelezen van Nurses on Tour of van ons in het algemeen is het daarom weer tijd voor een update. Mijn excuses voor de lange intervallen maar dit heeft allemaal te maken met het feit dat dit jaar “Action Year” is.

Ten eerste natuurlijk alle voorbereidingen rondom ons traditionele huwelijk hier in Ghana. Inmiddels alweer eind eerste week maart. Dat betekend nog maar een kleine drie weken voor DE dag! Joyce en ik voelen de spanningen al dichterbij komen. Er moet veel geregeld worden. Wat hebben we al kunnen afstrepen van onze To-Do-List:

1. Datum, Locatie en Tijd zijn vastgelegd. 26 Maart, 2011, 9:00 Assemblies of God Zuarungo, 13:00 Reception at Grace and Glory Guesthouse. Bij deze u bent uitgenodigd!
2. JaJe, een traditionele gewoonte hier in Ghana is geregeld. In Ghana is het normaal dat alle gasten kleding dragen gemaakt van dezelfde materialen. We hebben dus uit Togo een prachtig stukje Afrikaanse stof laten komen en deze wordt momenteel onder familie en vrienden verdeeld om deze op de dag te dragen!
3. Uitnodigingen zijn gemaakt en geprint en worden momenteel verspreid.. het maken van een gastenlijst hoeft echt niet in Ghana. Het is een kwestie van uitdelen en wie niet uitgenodigd is door middel van een uitnodiging die komt gewoon zonder uitnodiging. Lekker makkelijk, je passeert zo niemand. Wel lastig wat betreft het inslaan van de proviandering (Dit is echter een probleem voor later).
4. De bruidsjurk en het pak, daar wordt al druk aan gewerkt door Ghanese naaisters en kleermakers.  
5. Corsages, kleine rozeblaadjes, lichtballonnen worden vanuit Nederland naar Ghana gebracht door de twee moeders!
   
   

Dan wat er nog gedaan moet worden:

1. De trouwringen, daar wordt wel aan gewerkt maar is niet echt gemakkelijk. Dat wat aan onze verwachtingen voldoet lijkt moeilijk verkrijgbaar te zijn. Momenteel probeerd een Ghanese Goudsmit onze dromen waar te maken. Mocht dit niet lukken zijn de “Made in China” rings al gekocht! Spannend dus! Wel hebben we uitgevonden dat ik anatomisch gezien niet de makkelijkste ringvinger heb. Het wordt hard geweld gebruiken op DE dag om de ring aan m’n vinger te schuiven. Zeep, vet en olie zullen er vast en zeker aan te pas komen.
2. Over de Men of Honour en Maid of Honour moet nog worden gesproken. Voor Joyce is dit een moeilijk punt. Er zijn twee genomineerden maar helaas gaf de pastoor aan dat het gebruikelijk is dat er maar één Maid of Honour gekozen wordt. Dilemma!!
3. Het organiseren van het avonddiner tijdens de receptie is iets waar wij ons geen zorgen over moeten maken. Onze families staan voor ons klaar! Fijn!
4. De counseling met de ouderlingen en pastoor van de kerk beginnen komende week. Hier worden we klaargestoomt op de uitdagingen van het huwelijk en nemen we gezamelijk alle facetten van DE dag door! Spannend ook dus!
5. Bruidsmeisjes en jongetjes zijn uitgekozen maar moeten nog in hun bruidspakjes gehezen worden. Deze moeten uiteraard ook door een kleermaker gemaakt worden.
6. Champagne.
7. Muziek.
8. Aankleding... enz. enz.

Wat komt er veel bij kijken. Er is dus nog veel te doen! We zijn er nog niet klaar mee! Prioriteit is zorgen dat onze Men en Maid of Honour zo snel mogelijk worden uitgekozen. Zij hebben namelijk veel verantwoordelijkheden zowel in de voorbereidingen als op de bruiloft. To be continued dus.....

Dan hebben we ons ook zojuist aangemeld voor een Engels examen bij de British Council. De IELTS test. 18 April in Accra. Dit is een examen dat je Engelse vaardigheid test. Dit certificaat is vereist wanneer je in een Engelstalig land wilt studeren. Aangezien we plannen hebben om tijdelijk naar Australië te verhuizen voor een studie of werk is dit papiertje erg belangrijk. Betekend dat we natuurlijk ook hier in Ghana veel moeten oefenen om onze Engelse vaardigheden goed op universitair niveau te krijgen. Lezen, schrijven, spreken en luisteren!

Dan zijn er momenteel 15 Nederlandse vrijwilligers van Meet Africa die wij als ‘Ghana-evaringsdeskundige’ zo goed mogelijk hopen op te vangen en te kunnen begeleiden. Dat houdt onder meer in: Advies geven over het Ghanese leven, hen de op weg helpen in een voor hun nog vreemde omgeving en zieken verzorgen. We hebben van de week een Belgse vrijwilligster, Aline, met een ernstig ontstoken voet, hoogst waarschijnlijk ten gevolge van een infectie van een metalen pin in haar voet, terug naar België moeten sturen. Dat betekende eerst een hoop pijnstilling per injectie, vervolges een antibiotica infuus aangelegd, wond verzorgd ect. ect. Maar uiteindelijk toch een ticket moeten boeken voor haar terug reis naar België om daar door haar eigen huisarts en orthopedisch chirurg behandeld te worden. Ze is vanmorgen aangekomen in België en waarschijnlijk nu in het ziekenhuis voor behandeling of operatie. Arme Aline.
Dan 3 andere vrijwilligers met malaria. Dat betekend ook even onze aandacht. Dan een Nederlandse toerist die meer wilde weten over Nurses on Tour. Dan de aankomst van een nieuwe vrijwilligster. Een grote groep vrijwilligers. Gezellig, maar we zijn er druk mee!

Dan hebben we natuurlijk ook heel veel leuke vooruitzichten en leuke berichten!

1. Mireille komt naar Ghana! Tranen stonden in onze ogen bij het horen van dit bericht. Ons (schoon)zusje komt naar Ghana om kennis te maken met de familie en ons leventje hier! Zoals Joyce zegt: “So Happy that my lovely sister is coming to Ghana! You’ve made one of my dreams come true”  Zo zeg ik: “I Agree”
2. Ook Lies, onze beste vriendin en collega, vliegt maandag naar Ghana! Onbeschrijvelijk wat dat met ons doet! Lies: “Een hele goede en veilige reis” en WELKOM THUIS straks ;)
3. Onze moeders, Catolien en Maria, vliegen al binnenkort. Tassen worden in Nederland al ingepakt, de laatste voorbereidingen worden al getroffen en de laatste dagen worden afgeteld! De ventilators zijn al aangeschaft hoor, Ma!
4. Hoewel het ontzettend warm is  en we vooral zo rond twee uur, zeker op kantoordagen, een dip krijgen, zijn we toch blij en genieten we van elke dag!
5. Snoes, mijn hond, is naar de dierenarts geweest. Vond ze niet erg leuk, ze was zelfs weg gelopen, maar gelukkig ook weer terug gekomen! Ze maakt het prima en ja, ze is snoezig!
6. En... there’s so much more to tell!

Dan natuurlijk Nurses on Tour. Het werk gaat uiteraard gewoon door! Hier wat hoogtepunten:

1. Het projectvoorstel voor het Nurses on Tour trainingscentrum en kantoorruimte is door Stichting Bazaar Grijpskerke goedgekeurd!
2. Land wordt momenteel klaar gemaakt om gekocht te worden.
3. Bouw tekeningen en onderhandelingen lijken bijna rond te zijn. We vergelijken momenteel twee opties.
4. Gepland staat een korte trip naar Togo om hier motorbikes te kopen om onze projecten verder uit te breiden en te ondersteunen. Deze motorbikes worden tevens door Stichting Bazaar Grijpskerke gedoneerd! Onze dank hiervoor is groot!
5. Kyra Hoenderop is inmiddels ook in Bolga aangekomen en versterkt nu met al haar enthousiamse ons Nurses on Tour Team
6. De auto’s zijn nog steeds niet officieel ingevoerd. Maar... er worden momenteel schriftelijke aanvragen geschreven voor een uitzondering op het betalen van de invoerrechten. Deze waren in totaal 10.000 euro! Onacceptabel natuurlijk. Onze voorzitter, Chief Bonoba van Bongo, zoekt nu support van hoge hand! We hebben vertrouwen!
7. Silvia en Joanne, twee verpleegkunde studenten van de Hogeschool Zeeland zijn ook aangekomen en hebben al enkele keren een project bij gewoont. Binnenkort starten zij hun onderzoek.
8. Er zijn nu inmiddels zo’n 700 netten gedistrubueerd. Inmiddels zijn er vier dorpen in Bawku East district bezocht. Suluya, Yeogu, Tambalug en Ampoanatenga. We hebben momenteel nog zo’n 100 netten.
9. De jacht naar netten gaat tevens nog steeds door. Tot op heden nog steeds geen leverancier gevonden die voor lager dan 7 cedi netten kan lever. Als we op korte termijn extra donaties krijgen dan kunnen we eventueel wat duurdere netten kunnen kopen. Daarom bij deze een kreet om hulp: Wie kan ons helpen? Stort uw gift op ons rekeningnummer! 50.38.77.611 t.n.v. Nurses on Tour te Middelburg
10. Daarnaast gaat het werk in office, evaluatie- en monitorprogramma’s, opleidings- en trainingslessen voor onze Ghanese projectcoordinatoren gewoon door!

Er gaat momenteel zoveel door ons hoofd dat we soms gewoon niet meer weten waar we moeten starten. Gelukkig hebben we een geweldig team klaar staan met veel jonge, enthousiaste mensen. We kunnen momenteel, zeker in dit jaar van dubbele actie, alle support en vertrouwen gebruiken! We danken dan ook iedereen die op zijn of haar eigen wijze een bijdrage levert aan onze projecten. We dragen hen alle een warm hart toe!

Wij, Joyce en ik, en ons Nurses on Tour-team hier in Ghana zijn klaar voor 2011! We laten het op ons afkomen en zulllen alles geven! “2011, Year of Double Action”

Klik hier voor de laatste foto's!

Lees verder

Nurses on Tour - Projects 2011

Omdat het alweer enige tijd geleden is dat we een verslag geschreven hebben over onze werkzaamheden in Ghana is het tijd voor een update betreft Nurses on Tour. Toen we 3 september afgelopen jaar uit Nederland vertrokken, en begonnen met de reis, Expeditie X, hadden we natuurlijk verschillende doelstellingen voor ons op papier gezet. De missie van onze reis, en ons verblijf in Ghana, richtte zich voornamelijk op het creeëren van duurzaamheid, capaciteitsopbouw en daarmee als streven zelfredzaamheid van het project in Ghana. Een zeer uitdagende missie. Net als onze expeditie (die ook niet altijd even gemakkelijk verliep). Inmiddels is het 2011 en zijn we een goede drie maanden in Ghana en zo’n 5 maanden weg van huis. Ik wil dit verslag wederom niet te lang maken en zal daarom proberen puntsgewijs onze vorderingen op te sommen:

1.       De outreach programs: “Stop Malaria, Save a Child”

Ondanks dat het momenteel ontzettend moeilijk is om aan netten te komen hebben we via een Zwitsers bedrijf 500 geimpregneerde netten kunnen kopen. We wilden niet meer kopen omdat de prijzen van deze netten simpelweg veel te hoog lagen. We hebben nu vier distributie programma’s gedaan. Nungu, Kparipiri, Zabsunde en Mooyongo. Er zijn nu 400 netten gedistribueerd, wat betekend dat we nog zo’n 100 netten hebben. Afhankelijk van de grootte van het dorp betekend dit dat we nog maar 1 of misschien 2 dorpen kunnen voorzien van netten. De jacht naar netten gaan intussen gewoon door. Momenteel zijn we aan het onderhandelen met twee farmaceutische bedrijven in het noorden van Ghana en proberen we zo snel mogelijk 3000 netten in te slaan. We hebben inmiddels de subsidie van het NCDO (7000 euro) ontvangen en willen, zodra de drie nieuwe vrijwilligers, Kyra, Silvia en Joanne in Ghana zijn, de distributie programma’s grootschalig doorzetten. Het liefst iedere week minstens 1 dorp!

2.       De evaluatie projecten

De effectiviteit en de kwaliteit van onze gezondheidsvoorlichting en de distributie van de geimpregneerde neten staan bij ons hoog in het vaandel. Daarom gaan we zeker 1x per week op ‘tour’ om onaangekondigd een dorp te verrassen met een ‘follow-up’ programma.  Ons team verspreid zich dan over het gehele dorp en aselect worden er dan huizen bezocht en vrouwen geinterviewd en zonodig extra geschoold over malaria preventie. Er zijn inmiddels 12 dorpen bezocht. De resultaten zijn positief, zoals ook Joyce onderzoek eerder in 2009 bevestigde. Ondanks het droge seizoen worden netten gebruikt en weten de vrouwen ons goede antwoorden te geven wat betreft de parasitaire infectie ziekte malaria en de preventie hiervan.

3.       Office werk

Participatie van onze Ghanese collega’s vinden wij enorm belangrijk. Inmiddels is Nurses on Tour officieel geregistreerd als NGO, met een zelfstandig bestuur. Daarnaast zijn er drie projectcoordinatoren die de wil hadden om zich te binden aan de organisatie Nurses on Tour in Ghana. Ayumah Ayimah, Sadiq Fuseni en Adisa Issaka zijn sinds november bij ons in training. Ze doorlopen een trainingstraject met het doel om in juni zelfstandig onze projecten te coordineren. Capaciteitsopbouw betekend investeren. Daarom krijgen deze drie personen volgende maand een eigen laptop, volgen ze alle drie ICT training en coachen wij ze bij het coordineren van onze projecten. Het zij distributie-, als ook evauatie projecten. Het is geweldig om hun enthousiasme waar te nemen. Hun inzet betekend ontzettend veel voor ons. Inmiddels weten ze hoe ze goede rapporten moeten schrijven, registraties moeten verwerken en hoe de structuur van ons veldwerk er uit ziet. Onze werkdagen zien er als volgt uit: maandag, woensdag en vrijdag werken we op kantoor. Maandag beginnend met een meeting en verder met het verwerken van alle administratie. Onze evaluatieprojecten zijn gepland op dinsdag. Donderdag of zaterdag hebben we een outreach project.

Er komt ontzettend veel bij kijken om de projecten draaiende te houden. We werken daarom ook stap voor stap en proberen gezamelijk zo veel mogelijk te doen. Helaas zijn soms de dagen te kort om te doen, wat we willen doen! Daarnaast, wordt het momenteel steeds warmer (het heeft de 42 graden al bereikt). Dat betekend veel drinken, en simpelweg je tempo aanpassen. (Pelan-Pelan)

4.       Netwerken

Het is voor Nurses on Tour enorm belangrijk dat we samenwerken met andere instanties. Andere gezondheidsorganen zoals de Ghana Health Service (het ministerie van gezondheidzorg), de Disease controle (zie dit als de GGD in Nederland, maar uiteraard dan Ghanees) en andere NGO’s die zich richten op ontwikkeling van gezondheidszorg. Dat betekend: NETWERKEN! De afgelopen weken zijn we bezig geweest met het verspreiden van een duidelijke brief waarin Nurses on Tour nog eens wordt geintroduceerd en waarin we pleiten voor samenwerking met derden. Omdat we ons hier moeten richten op overheidsinstanties gaat dit enorm traag en moeilijk. Ondanks de goede contacten die we hebben, moeten we enorm veel geduld hebben. Het bezoeken van dit soort instanties kost ons altijd zeker een dag. Wachten, wachten en nog eens wachten. Maar we gaan hier stug mee door. Wetend dat het enorm belangrijk is om de overheid achter ons project te hebben staan!

Dan nog wat kleine details die ons bezig houden:

1. Het zoeken van muskietennetten.
2. Onderhoud aan de auto’s, er is altijd wel wat! (banden, ruitenwissers, lampjes, elektrische ramen, onderdelen die er spontaan afvallen of kapot gaan, ect.)
3. Tevens onderhoud maar ook zeker wekelijks: Auto’s wassen. Wat een stof!
4. Tevens iedere morgen; ons kantoor uitstoffen, vegen en vaak ook moppen.
5. De papieren regelen voor het invoeren van de auto’s. Wat gaat dat traag zeg! (Reden waarom? Geen idee; overheid?)
6. Rapporten printen, archiveren en na kijken.
7. Sadiq. Ayumah en Adisa helpen met hun werk. Voornamelijk ondersteuning met de omgang met Word, Excel en Windows
8. Onze virusscanners van onze computers up to date houden (met een internetdongel van Vodafone). De virussen zijn echt te veel hier.
9. Formaliteiten doorspitten omtrent het openen van een bankaccount. Wat tevens bijna rond is.
10. Het aanvragen van een eigen postbox. Jawel na enkele weken is dat ook gelukt:
    NURSES ON TOUR,  P.O. BOX 782, BOLGATANGA, GHANA
11. Het reorganiseren van ons kantoor. Extra opbergruimte, beter archiveringsysteem, opzetten van degelijke financiele administratie en het werkende krijgen van onze gedoneerde printers.
12. En er is zo veel meer en meer!

Al onze werkzaamheden, het zij op kantoor of in het veld, maken samen ons drukke bestaan in Ghana. Druk, met een Afrikaans tintje. Nee, er is geen stress. Ja, we zien altijd wat de dag ons brengt. We proberen wel te plannen, maar weten dat onze plannen altijd anders verlopen dat we vooraf gepland hadden. We proberen wat dat betreft altijd flexibel te zijn en open te staan voor alles wat op ons pad komt. En hoewel de dagen te kort zijn voor onze plannen, we plukken de dag! We genieten enorm en zijn ontzettend blij met onze resultaten en het team dat achter ons staat. Wanneer we dan op donderdag of zaterdag een outreach project doen dan geeft het ons een enorme energie boost. Honderden vrouwen en kinderen worden wekelijks bereikt met onze projecten. De strijd tegen malaria gaat dag in, dag uit, door. Het zij op kantoor, het zij in het veld.

Het laaste dorp dat we bezochten genaamd Mooyongo, een kleine gemeente van voornamelijk landbouwers, vissers en jagers, heeft echt helemaal niets. Geen school, geen kliniek, geen waterput, geen elektriciteit en niets geen infrastructuur. De inwoners van Mooyongo drinken water uit de White-Volta rivier, eten wat ze verbouwen en jagen, gaan niet naar school en reizen, in geval van ziekte, zeker een uur naar een ‘nabij’ gelegen gezondheidskliniek . De lach op het gezicht van een kind, de vreugde van de vrouwen en de stevige, bedankende handdruk van de mannen maakt ons doen, wat we doen! Het feit dat je doormiddel van een gezondheidsvoorlichting en een geimpregneerde net het leven van deze mensen iets beter kan maken, is voor ons een teken dat we dit project door moeten zetten. “Stop Malaria, Save a Child”. We gaan gewoon maar door!

Laat gerust een berichtje achter in ons gastenboek en bekijk ook onze nieuwe projectfoto's

My family life in Ghana!

Geschreven door: Joyce - Ayinbono

Daar zit ik dan, kwart voor negen ’s morgens achter mijn bureautje in mijn Ghanese kamer. Tijd om weer eens een verhaal te schrijven. Er zijn zo veel dingen te vertellen, er zitten zoveel dingen in mijn hoofd, nu moeten ze nog op papier gezet worden. Maar ja waar begin je dan…? Om het mezelf wat makkelijker te maken heb ik maar besloten om per onderwerp te schrijven. Het eerste wat in me op kwam is mijn Ghanese familie. Dus ga maar lekker onderuit gezakt in je stoel zitten want het worden vast een lang verhaal. Het familie leven verschilt hier namelijk zo ontzettend veel van Nederland. Soms is dat heel erg leuk en soms kan ik ze allemaal wel achter het behang plakken. Het ene moment denk je namelijk dat je weet hoe het in elkaar zit en het andere moment blijkt dat dan ineens niet meer te kloppen. Maar het blijft een uitdaging om alle geheimen van de familie te ontdekken.

Allereerst is hier de opbouw van een gezin heel anders dan bij ons. Opa is hier eigenlijk de baas van het huis. Alles wat er gedaan of besloten wordt gaat via hem, hij is de gene die ja of nee tegen iets zegt. Dat vergeet is soms wel eens. Zo hadden we bijvoorbeeld voor oud en nieuw geregeld dat alle kinderen uit onze gastgezinnen mee mochten naar het Guesthouse van Ibrahim om daar oud en nieuw te vieren en we zouden daar dan met z’n alle blijven slapen. Dus ik had Adisa (m’n zus) gevraagd of ze aan alle ouders wilde vragen of de kinderen mee mochten, zo gezegd zo gedaan en ze hadden allemaal toestemming geven, iedereen blij! Ze konden niet wachten tot de dag dat we zouden vertrekken naar het guesthouse. Uitjes hebben ze hier namelijk nooit en zeker de kleinere kinderen in het gezin niet. We zouden ze de 31ste rond een uur of een op komen halen. Toen we aan kwamen rijden stonden ze allemaal al vol spanning te wachten. Dus ik ging naar binnen om ook mijn spulletjes te pakken zodat we konden vertrekken. Vraagt opa ineens aan Lier hoe laat komen jullie terug? Oh we komen morgen pas terug we blijven daar allemaal slapen! Maar dat kan niet hoor zei opa die kleine jongens, Wahab en Ernest moeten zoiezo blijven want die moeten mijn vee binnen halen, voor de meiden is het geen probleem. Ohoh problemen….ik was er namelijk vanuit gegaan dat op het moment dat er toestemming gegeven was opa daar wel van op de hoogte was, niet dus. Dus ik moest op de stoel bij opa komen om uit te leggen wat de bedoeling was, hij snapte het niet precies want ja oud en nieuw vieren ze hier niet echt, maar goed. Gelukkig stond er nog een buurjongetje naast ons, opa vroeg gaat hij ook mee? Met pijn in mijn hart moest ik nee zeggen, ik had namelijk gezegd alleen de kinderen uit het gezin anders staat straks de hele buurt op de stoep. Dus ik zei nee opa hij gaat niet mee, oke goed dan moet hij voor mijn beesten zorgen dan mogen die jongens mee. Pfffh gelukkig geregeld. Nou ja je kan natuurlijk wel begrijpen dat ik niet gewent ben om aan opa toestemming te vragen of iets mag. Verder kan opa redelijk goed engels dus we kunnen goed communiceren. Zodra ik ’s avonds thuis kom ga ik altijd als eerste naar opa om hem gedag te zeggen, hij is dan altijd blij dat ik weer veilig terug gekomen ben, thank God zegt hij altijd. Ook voordat ik ’s morgens we ga, ga ik even langs opa om te zeggen dat ik ga, en we bespreken dan kort wat ik die dag ga doen. Een leuk ritueel, moest er even inkomen maar nu zit het helemaal in m’n systeem.

Dan is het in Ghana zo dat zodra je gaat trouwen gaan de vrouwen bij de man thuis wonen, dus de jongens die bij ons wonen blijven daar en bouwen hun eigen kamer aan het huis vast en komen daar dan te wonen hem hun vrouw en kinderen. Zo heeft opa twee vrouwen, oma en oma Pito, twee geweldige oma’s die allebei niet zo heel goed engels kunnen maar we kunnen elkaar prima verstaan met het beetje frafra wat ik ondertussen kan en hun beetje engels. Ik heb ze ondertussen geleerd dat grandmother in onze taal oma is en grandfather opa dus ze roepen nu hele dagen niks anders dan oma, opa. Ze reageren nu ook op het woord oma, heel leuk om te zien.

Mijn vader hier is dus een zoon van opa en oma (de oudste vrouw van opa), hij woont dus nog steeds in het huis waar hij is opgegroeid. M’n moeder is erbij komen wonen. Helaas hebben mijn vader en moeder nog geen kinderen. Wat eigenlijk heel vreemd is wat ze zijn allebei al wat ouder, m’n vader is iets van 43 en m’n moeder rond de 30-35 schat ik, maar dat weet ik niet zeker want ze weet haar eigen leeftijd niet. Het is hier eigenlijk gewoon dat zodra je getrouwd bent kinderen krijgen. Dus ik heb het vermoeden dan een van de twee misschien onvruchtbaar is of iets in die richting. Maar het blijft vreemd m’n vader heeft namelijk wel een dochter, Mombsie en m’n moeder heeft ook ooit een kindje gehad maar die is overleden We zijn het aan het proberen was het antwoord van mijn vader op de vraag waarom hebben jullie nog geen kinderen? Ze zijn toevallig vandaag naar het ziekenhuis in Techimen een plaats hier ongeveer 4 uur rijden vandaan. Ze hebben niet precies verteld waarom ze daar heen gingen maar ze zijn allebei niet ziek dus het zal er wat iets mee te maken hebben.
Oma heeft ooit eens gezegd dat ze zich zorgen maakt over het feit dat ze geen kinderen hebben. Je kinderen zijn hier eigenlijk min of meer je toekomst. Zodra je ouder wordt zijn je kinderen de gene die voor je zullen zorgen. Dus we zullen maar blijven hopen dat het toch een keer lukt om een kind te krijgen.

M’n moeder is de gene die hier voor mij zorgt dit samen met Solomen, de jongste uit het gezin. Solomen is de jongste dochter van m’n vaders zus. Omdat mijn vader en moeder dus geen kinderen hebben is Solomen bij ons komen wonen om mijn moeder te helpen in het huishouden. In ruil daarvoor betalen ze de school voor haar. Ze zorgen ervoor dat er iedere ochtend een ontbijtje klaar staat voor mij, het ontbijt bestaat uit brood, warm water voor thee en suiker. ’s Avonds koken ze ook voor mij. Zoals altijd nog steeds rijst afgewisseld met spagetti, maar helaas altijd met de zelfde saus. Niet echt mijn favoriet dus maar ja het is te doen. Heel af en toe eet ik mee met wat de pot schaf en krijg ik TZ of Rice balls. Aan de TZ ben ik ondertussen een beetje gewent dus het is al niet meer zo vies als de eerste keer en als de goede soep (groete soup) erbij gegeven wordt is het best goed te doen. ’s Avonds eet ik altijd samen met Adisa, eerste eten we samen van haar eten en dan is mijn eten aan de buurt, zij een beetje meer dan ik maar dan zit ik in ieder geval niet iedere avond in m’n eentje tegen zo’n grote berg met eten op te kijken want van kleine porties hebben ze hier nog nooit gehoord.

We wonen in onze compound met z’n 22tige, een drukte van jawelste dus. Maar heel gezellig, er is altijd wel iemand. Soms loop ik wel eens door het huis en kan ik het bijna niet geloven dat dit echt ook mijn huis geworden is, ik ken iedereen, heb mijn eigen kamer, weet waar ik wat moet halen, kan m’n eigen gang gaan, ben op de hoogte van de meeste familie banden, kan alle kamers zomaar binnen lopen, zodra ik met de auto aan kom rijden hoor ik van alle kanten mijn naam, kan ondertussen best wat worden frafra en ik zie deze mensen ook echt als mijn familie. En dan te bedenken dat ik vier jaar geleden nog nooit van de stad Bolgatanga gehoord had. Dan besef ik ineens hoe bijzonder het is dat ik zo’n band met deze mensen heb op kunnen bouwen dat dit nu ook mijn thuis geworden is.

Zodra ik ’s morgens op sta loop ik richting de badkamer, de badkamer bestaat uit niet meer dan drie muurtjes en een stuk had dat als deur gebruikt wordt. Naast de badkamer is m’n moeders keuken, hier kan ik m’n water in een emmer scheppen om vervolgens in de badkamer lekker te badderen onder de Afrikaanse zon. Omdat het deze periode redelijk fris is, douche ik lekker met warm water. Solomen zorgt er altijd voor dat er water voor mij gewarmd wordt zodat ik niet met koud water hoef te douchen. Maar ik denk dat het niet meer lang zal duren voordat ik weer gewoon met koud water kan douchen want het wordt steeds een beetje warmer hoe dichter we bij maart komen.  

Dan heb ik al m’n zussen nog in m’n familie. Een hoop meiden van mijn leeftijd. We zijn in totaal met tien meiden, Adisa (23), Sala (22), Mariama (18), Hawa (14), Benice (20), Lydia (15), Mombsie (18), Solomen (11), Zulaiha, Winnie (15). Dus ja kan je misschien wel voorstellen dat het heel druk kan zijn al die meiden met al hun problemen en al hun vriendje…. Erg leuk,  soms erg vermoeiend, maar ik zou ze geen dag willen missen.
Adisa is al m’n beste maatje sinds de eerste keer dat ik kwam, zei was de eerste die naar me toe kwam toen ik hier in 2007 voor het eerste aan kwam, ik wist niet wat me overkwam, zo vreemd in een andere familie, ik snapte niks van al hun gewoontes en Adisa was de gene die me met alles hielp toen en dat doet ze nu nog steeds. Hoewel we af en toe wel eens ruzie maken omdat we elkaar dan ineens niet meer begrijpen, ben ik altijd heel blij als ze er is. Normaal gesproken verblijft ze in hun huis in de stad omdat dat dicht bij school is. Maar omdat ik er nu ben is ze speciaal naar ons huis in Kombosco gekomen.

Dan Sala, Sala is Adisa’s zus, echt de grappenmaker van het huis. Altijd als Sala in de buurt is wordt er gelachen, gedanst of gezongen of ja soms ook geslapen als ze ineens moe is. Maar zoals ik in het andere verhaal al begonnen was er dus een probleem met Sala. Een van de zussen van haar moeder had de opdracht gekregen om voor een vrouw te kijken voor een man in Accra. De man is een politie agent die met het excuus kwam dat hij te druk aan het werk is om voor een vrouw te zoeken. Dus zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk kwamen uit bij Sala, dan is ondertussen ongeveer een half jaar geleden. Sala wist eigenlijk niet goed wat ze er mee aan moest maar ze dacht het zal wel goed zijn dus ze had toegezegd, het was nog niet officieel maar ze zou de man in Accra informeren om te kijken of hij het goed vond. Een paar weken later nadat ze min of mee toe gezegd had om met de politieman uit Accra te trouwen ontmoeten ze Bismark. Een jongen bij ons uit de buurt. In eerste instantie wilde ze niks van hem weten omdat ze al toegezegd had om met de politie agent te touwen. Maar uiteindelijk werd ze verliefd op Bismark. Hier gaat het allemaal wat anders dan in Nederland. De jongens zijn hier een stuk minder te vertouwen, ze houden er van om verschillende vriendinnetjes te hebben, en omdat ze weken niks van de man uit Accra gehoord had was hij min of meer uit haar gedachten verdwenen. De liefde die ze nu voor Bismark voelde had ze nog nooit eerder voor iemand gevoeld, ze was nog nooit verliefd op iemand geweest en wist dus ook niet dat dit bestond. Totdat ze dus Bismark ontmoeten.

Nou goed op een goeie morgen ontmoeten ik dus ook Bismark, als Sala’s boyfriend. Ik wist dus niks van het hele verhaal wat ik net uitgelegd heb. Dus ik ging er vanuit dat alles gewoon goed was. Leuke jongen die Bismark, en ik kon vooral zien dat ze dat ze elkaar echt heel erg leuk vonden. Ze maakte steeds grapjes, lachten met elkaar konden goed met elkaar praten en dat is bijzonder voor hier in Ghana. Hier in Ghana gaat er het niet om of je verliefd op iemand bent of dat je van iemand houdt een huwelijk is vaak een overeenkomt tussen twee families, komt hij uit een goeie familie? Wat voor werk hebben de ouders? Zijn ze rijk of niet? Hoewel dat nu wel een beetje aan het veranderen is want de jeugd gaat nu wat meer daten en opzoek naar de jongen of het meisje dat ze leuk vinden. Alleen de oudere mensen in het begin snappen dit nog niet altijd en zijn het hier dus ook niet altijd mee eens.

Een paar weken na de eerst ontmoeting met Bismark kwamen er ineens een hoop mensen bij ons thuis praten over het een of ander. En ja omdat ik de taal nog niet goed kan weet ik niet altijd waar het over gaat, maar ik hoorde vooral de naam Sala vallen. Maar goed ik liet het even doen, meestal word ik later wel op de hoogte gesteld of niet…
Nu bleek dus dat de tante gekomen was om te bevestigen of Sala nog steeds wilde trouwen met de man in Accra. Maar dat wilde ze niet meer omdat ze nu Bismark ontmoet had. Een groot probleem. Maar Adisa en Sala hadden besloten om de volgende dag met hun vader te gaan praten om te vertellen dat Sala dus niet meer met de man wil trouwen. Daarnaast hebben de ouders van Sala de man nog maar een keer gezien en weten ook erg weinig van zijn familie. Ze weten alleen dat de man beloof heeft om Sala naar school te sturen als ze komt. En dat klonk als muziek in hun oren omdat ze zelf geen geld hebben om Sala naar school te sturen. Vanwege dat luisterde ze niet naar Sala en Adisa toen ze kwamen vertellen dat Sala niet meer wilt. Je hebt al min of meer toegezegd dus we kunnen nu niet meer terug, dat zou een schande zijn voor je moeder, het is immers haar zus die het kwam vragen.

Sala besloot zich er niks van aan te trekken en gewoon vol te houden bij haar nee. In de tussentijd bleef ze ook Bismark nog zien die op de hoogte was van de hele situatie. Weken lang was er ruzie, vooral Sala’s moeder die niet meer met haar dochter wilde praten, als je niet naar ons luistert heb ik je niks meer te vertellen… Er kwamen steeds verschillende verhalen om de hoek kijken waarom Sala niet samen met Bismark zou kunnen zijn, zijn familie was niet goed, ze zouden familie van elkaar zijn, hij was te arm, zat nog op school komt om van alles om Sala ervan te overtuigen niet verder met Bismark te gaan maar te vertrekken naar Accra. Meerdere malen hebben Bismark en zij op het punt gestaan om te stoppen en te doen wat haar ouders willen maar Iedere keer weer wist of Bismark, Sala of ik de ander te overtuigen om niet op te geven. Op een gegeven moment gaan ze vast en zeker in zien dat ze Sala gewoon haar gang moeten laten gaan en het huwelijk met de onbekende man uit Accra af moeten blazen. Het tegendeel was echter waar, iedere dag was er ruzie en geschreeuw en vooral Sala was de dupe. Daarnaast kreeg Adisa de schuld van alles zij zou de gene zijn die Sala verteld heeft niet meer met die man te trouwen. Ook hadden ze door dat ik me er mee bemoeide dus of ze nog echt blij waren met mij was de vraag, maar goed.  

Het geruzie ging zo een aantal weken door, de moeder van Sala moest iedere avond huilen  omdat ze niet wist waarom haar dochter zoiets zou kunnen doen. En wij begrepen niet waarom je als moeder je kind forceert om te trouwen met iemand die je niet eens kent, alleen maar omdat je denk dat hij geld heeft? Ik kon niet begrijpen hoe haar moeder zo kon denken, waarom ze zo graag wilde dat Sala naar Accra ging, terwijl ze wist hoeveel Sala om Bismark gaf en hij om haar. Bismark is m’n grootste vijand was haar enige antwoord. Ik voelde me vaak machteloos in deze hele situatie, ik wilde zo graag helpen en iets doen maar dit was toch echt een te groot cultuur verschil. Ik kon alleen maar toekijken vanaf de zijlijn en Sala bijstaan daar waar ze dat wilde. Een machteloos gevoel, dat had ik vaak, alleen maar zien en horen wat er allemaal gebeurd en niks van betekenis kunnen doen. Terwijl als dit in Nederland gebeuren zou, zou ik dit of dat doen maalde steeds door mijn hoofd. Maar alle opties die ik bedacht waren niet mogelijk hier.

Op een dag was het zover, Sala had ‘opgegeven’ en toegestemd om naar Accra te vertrekken. De tranen stonden in m’n ogen toen ze het vertelde. Why? Was het enige wat ik kon zeggen. Haar antwoord was, met Bismark zal het nooit lukken mijn vader en moeder zullen nooit accepteren om met hem te trouwen en zonder de toestemming van m’n ouders kan ik niks. Daarbij mijn moeder haat Bismark dus hoe kan hij ooit gelukkig zijn met een schoonmoeder die hem haat…?  Er viel een lange stilte we wisten allemaal niet wat te zeggen. Weken lang had ze volgehouden dat ze niet naar Accra zou gaan omdat ze daar nooit gelukkig zou worden, en nu heeft ze toch toegezegd. Er  was niks meer aan te doen, Sala vertrok naar Accra. Ik wist niet wat ik moet doen, blij zijn voor Sala dat ze van al het gezeur af is, of balen dat het ons niet gelukt is om haar hier te houden. Ik kon niet uitstaan dat haar ouders hun eigen dochter naar Accra sturen terwijl ze weten dat ze het absoluut niet wilde…

Ondertussen is ze nu een week of twee in Accra, als ik d’r op bel zegt ze dat alles goed gaat, maar of dat waar ik dat weet ik niet? Ik ga er maar vanuit dat ze de waarheid spreekt. Bismark baalde van de hele situatie, ze hebben mijn vrouw weggenomen, hij was in staat om achter haar aan te reizen en d’r terug te halen maar wist dat dat ook geen zin had. Only God know where she belongs,  If she belongs to me she will come back and I’ll be waiting for her.  Dat is wat Bismark zegt.

Bewogen weken dus, met veel verschillende gedachten en gevoelens, soms leuk, soms minder leuk. Het ene moment weet ik precies wat te doen, het ander moment sta ik machteloos. Het ene moment denk ik te weten hoe het in z’n werk gaat, het andere moment snap ik er helemaal niks meer van but that’s Africa!

Er zijn nog honderd andere dingen over my family life in Ghana te vertellen maar ik denk dat het nu wel weer even genoeg is voor deze keer. Mijn handen doen pijn van het typen en jullie ogen zijn vast moe van het lezen. Dus ik laat het hier bij, tot de volgende keer weer!

Klik hier voor de foto's