Nurses on Tour moving forward

Het Nederlandse bestuur van Nurses on Tour verlaat binnenkort het veldwerk in Ghana

Geschreven door Leroy de Priester

“Still a lot of work to do”... dat zijn de woorden waarmee we de promoclip van Expeditie X eindigde tijdens het grote culturele evenement ‘Dance Around the World’ in het Arsenaal theater van Vlissingen in april 2010. Bijna anderhalf jaar later is het inmiddels tijd voor ons, Leroy de Priester en Joyce van Dullemen, om onze handen opnieuw los te laten van het project in Ghana en de touwtjes terug in handen te geven van onze Ghanese counterparts.  3 September, afgelopen jaar, vertrokken we met een missie naar Ghana. Een missie dat in teken staat van ontwikkeling in de gezondheidszorg, verbetering van kwaliteit van leven en van de gehele holistische mensheid. Samen met drie geweldige teams, Leo en Maria de Priester, John en Pieter van Nunen en Annie en Peter de Boer, trotseerde we 9000 kilometer door het Europese en Afrikaanse continent. Vele avonturen, ontmoetingen en onvergetelijke momenten passeerde de revue. De twee Peugeots 405 bereikte in zeer goede staat Ghana dankzij de geweldige support van autogarage Idee-Andre. We zijn dankbaar voor alle donaties, support en vertrouwen van individu’s, organisaties, instituten en bedrijven. Met name de door de opbrengsten van het benefietevenement ‘Dance Around the World’ en de financiele subsidie van de NCDO (Nationaal Commisie van voor internationale samenwerking en Duurzame Ontwikkeling) was het mogelijk om duizenden vrouwen en kinderen te voorzien van een geïmpregneerde muskiettennet ter preventie van malaria.

Hoewel we het afgelopen jaar onze tegenslagen hebben gekend hebben we hard gewerkt om onze doelstellingen te kunnen behalen. Capacity-building, duurzaamheid, zelfredzaamheid en een onafhankelijke continuiteit van het project “Stop Malaria, Save a Child” stonden daarbij hoog in het vaandel. Samen met het Ghanese bestuur van Nurses on Tour en onze project coördinatoren Ayumah, Sadiq en Adisa hebben we vooruitstrevend gewerkt en kijken we uit naar een succesvol vervolg van het project. De inkoop van geimpregneerde muskietennetten verliep lange tijd erg lastig en leverde zelfs flinke vertragingen op in ons werkschema. We kopen de netten tot de dag van vandaag op de open markt, waardoor we per net zo’n 3 euro betalen. Dat kan goedkoper, maar daarvoor hebben we meer support van de Ghana Health Service nodig (de Ghanese overheidsinstanties van Gezondheidzorg). Er gaat momenteel overleg met de disease control van de Ghana Health Service om mee te draaien in grootschalige preventieve interventie projecten gericht op malaria bestreiding. Nurses on Tour hoopt hier uiteraard een steentje aan bij te kunnen dragen.

De komende week zullen we ons best doen om één van ons belangrijkste doelstelling te behalen. “10.000 vrouwen en kinderen moeten voorzien zijn van een muskietennet en een gezondheidsvoorlichting!” Er zullen nog zo’n 300 netten verspreid moeten worden voor we dit doel bereikt hebben. Het ziet er naar uit dat dit deze week nog gaat gebeuren. Uiteraard reden voor een feestje! Ons Ghanese team van project coordinatoren heeft de afgelopen weken zo’n 5 projecten geheel zelfstandig uitgevoerd en hebben daarbij al zo’n 600 netten gedistribueerd. Vol trots kijk ik naar op onze project coordinatoren,  en zie hoe ze de organisatie van de projecten oppakken. Soms denk ik dan terug aan oktober en december wanneer we met dit team begonnen. Het was een intensief trainingstraject maar met geweldig resultaat. Sinds het eerste project dat we met ons Ghanese team deden in december tot vandaag zijn er 31 dorpen bezocht en 3943 geimpregneerden netten verspreid. Verdeeld over vier verschillende districten in de Upper East Region van Ghana. Dat maakt een totaal van 9753 muskietennetten en  75 dorpen.

Wanneer we de 10.000 netten verspreid hebben zullen we proberen om lokaal meer media aandacht te krijgen. Kranten, radiozenders en wellicht televisie zullen we benaderen om deze week met ons mee te gaan op out-reach en om zo het werk van ons team met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Duizenden vrouwen en kinderen, in de meest afgelegen dorpen, in het noordelijkste puntje van Ghana hebben doormiddel van Nurses on Tour een duwtje in de rug gekregen om zichzelf tegen deze vreselijke parasitaire infectieziekte te kunnen beschermen. Het wordt tijd dat overheidsinstanties, grotere ontwikkelingsorganisaties in Ghana en de Ghanese bevolking in het algemeen meer over deze kleine, maar groeiende organisatie gaat horen. Nurses on Tour is een shooting star en deze moeten gezien worden. In Nederland hebben we al meerdere malen publiciteit weten te krijgen van krant, radio en televisie. Waarom zou dit in Ghana uit moeten blijven. Afgelopen week was ons team, tijdens een vergadering, het met elkaar eens: “It’s time for action! Showtime!”

In het kader van een duurzaam beleid en een toekomst voor een zelfstandig, onafhankelijk Nurses on Tour in Ghana is er veel gesproken en tevens gehandeld. Nurses on Tour is sinds april 2011 een geautoriseerd reisagent. We bieden Nederlandse vrijwilligers van Ontmoet Afrika maar ook toeristen en bezoekers verschillende services en faciliteiten aan. Het huren van auto’s en motorbikes is er daar één van. Ook behoren georganiseerde trips in de Upper East Region met chauffeur tot de mogelijkheden. Tevens is Nurses on Tour de bemiddelaar tussen de klant en de lokale vliegmaatschappij ‘Fly City Link’ voor binnenlandse vluchten in Ghana.  Deze diensten moeten voor interne inkomsten gaan zorgen die bij zullen dragen in een onafhankelijk Nurses on Tour.
De bouwplannen van het Nurses on Tour trainings- en coordinatie centrum zijn van de grond en klaar om uitgevoerd te worden. Er zijn twee verschillende mogelijk geschikte locaties rondom Bolgatanga, er is echter nog steeds niet concreet. De komende twee weken, moet daarom de druk op de ketel gevoerd worden om voor ons vertrek een concrete locatie te vinden. Aangezien Ghanese onder druk het best lijken te presteren (hoe herkenbaar) verwacht ik geen moeilijkheden hierin. Ik heb er alle vertrouwen in dat het ons zal lukken om een goede locatie te vinden voor ons vertrek naar Nederland. Zodat zodra de donatie van Stichting Bazaar Grijpskerke gestort is de bouw van dit Nurses on Tour centrum van start kan gaan. Joyce en ik hopen in de toekomst dit centrum uit te breiden naar een prive-kliniek dat zich voornamelijk zal gaan richten op de behandeling van malaria en andere parasitaire infectieziekten verspreid door insekten als muggen.

Het invoeren van de twee Peugeots 405 waarmee we afgelopen jaar Ghana bereikten geeft ons veel kopzorgen. Volgens de Ghanese wetgeving moeten auto’s die ouder zijn dan 10jaar flinke boete betalen boven op de regulieren invoerkosten. De handhaving op deze wet is strikt en er zit weinig rek in de procedures. De afgelopen maanden hebben we de auto’s kunnen gebruiken met tijdelijke vergunningspapieren uitgegeven door de douane met een verzekeringsagent die garant voor ons vertrek staat. De invoerrechten, de belastingen plus de boete die uitgekeerd zou worden zou op een totaal bedrag van 10.000 euro per auto komen. De iet wat dikke douane officier, durfde het bedrag niet eens zelf te benoemen, en wees daarom het bedrag op het formulier aan en keek van ons weg. Chief Bonaba van Bongo, man met aanzien en autoriteit, tevens voorzitter van Nurses on Tour in Ghana kon niet anders dan lachen om dit bespottelijk hoge bedrag. “We betalen geen cent voor het invoeren van deze auto’s, het is een bijdrage aan de capaciteit van vervoersmogelijkheden van een ontwikkelingsorganisatie die bijdraagt aan de ontwikkeling van deze regio! Dit geld zal nooit, maar dan ook nooit betaald worden” aldus Chief. De douane officier begreep dit volkomen en alternatieve werden direct aangeboden. Doormiddel van het aanvragen van vrijwaring van belastingsgelden zou het mogelijk zijn om via het Ministerie van Financië de auto’s in te klaren. Prima. “Geen probleem” aldus Chief luchtig! Dit speelde zich af zo rond eind januari, begin februari. Nu eind juli, na tientallen brieven, handtekeningen, stempels, reisjes naar Accra, lieflachende kopjes naar ambtenaren, directeuren en overheidsofficieren en veel tijd en geduld, leek het afgelopen week echt NIET te gaan lukken. In Accra bezochten we het hoofdkantoor van de Ghana Health Service en werd ons verteld dat er geen vrijwaringen gegeven werden op voertuigen. En dit was bevestigd door het Ministerie van Financië. Zucht, zucht en nog eens zucht. We bellen dus naar Ibrahim om onze bevindingen te delen en opperen dan ook direct dat we zo snel mogelijk moeten proberen te auto’s in Burkina Faso of in Mali te verkopen om vervolgens nieuwe voertuigen hier in Ghana te kopen. Ibrahim brengt vervolgens Chief direct op de hoogte. Chief is het volkomen oneens met dit onbevredigende nieuws en zegt zelf naar Accra te reizen en zelf nog wel eens een woordje te doen. Deze week hopen we daarom meer van hem te horen en hopen we vooral dat hij met zijn aanzien en autoriteit meer te weeg kan brengen als ons. Hoe dan ook, voorlopig rijden de peugeotjes nog maar de vraag is of ze voor Nurses on Tour kunnen blijven rijden. To be continued....

Deze week zal ons laatste werk week worden in het werkveld van Nurses on Tour. We hebben zojuist onze laatste meeting gehad met onze Ghanese project coordinatoren. We zullen het roer aan hen moeten geven om vervolgens de koers vooruit aan te houden. Met het jonge, diverse maar enthousiaste en optimistische team van Ayumah, Sadiq en Adisa onder supervisie van Mariam en Ibrahim onder het bestuur van Chief Bonaba, Joseph en Adijetu moet dat zeker gaan lukken en hebben wij daar ook alle vertrouwen in. We zijn er van overtuigd dat we met een gerust hart Nurses on Tour kunnen overdragen aan dit geweldige team. Ja, natuurlijk is er altijd ruimte voor verbetering, voor innovatie en voor ontwikkeling. Maar dat zal altijd blijven. Laten we niet vergeten dat we nog steeds werkzaam zijn in een ontwikkelingsland! Ghana, het land waar wij ons hart aan hebben verloren. We zullen daarom ook altijd bezig blijven met Ghana, met Nurses on Tour in Ghana en met een toekomstvisie van een wereld vrij van malaria! ....“Still a lot of work to do”.

Om het werk van Nurses on Tour door te zetten, ook als wij er niet meer zijn, hebben wij fondsen en donaties nodig! "Stop Malaria, Save a Child". Steun ons en stort uw gift op: 50.38.77.611 te Middelburg o.v.v. Gift Nurses on Tour

Klik voor nieuwe foto's van onze projecten HIER

Nurses on Tour Ghana - Shooting Star

Geschreven door Leroy de Priester

Natuurlijk gaat het niet zonder slag of stoot, hebben we ook momenten dat het allemaal heel zwaar en moeilijk is en zijn er genoeg blokkades, hindernissen en obstakels op ons pad. Desalniettemin, we gaan nog steeds vooruit! We maken nog steeds positieve vorderingen en zien ondanks obstakels en moeilijke momenten altijd licht in de duisternis! Nurses on Tour is sinds de oprichting in 2007 al een ‘Shooting Star’ en nog steeds maken we grote stappen vooruit.

Was Joyce’s moeder, Catolien, niet overleden dan waren we nu thuis in Nederland geweest,  dan waren we nu in Ghana getrouwd geweest en hadden we alle werkzaamheden voor Nurses on Tour moeten overdragen aan ons team in Ghana. Maar het heeft geen zin om daar op die manier aan terug te denken. “Als dit.... Wat als dat... Had het nu zo.... “ Eindeloos. Geen discussie. Het is zo gegaan, tot ons grote verdriet. We kunnen er niets aan veranderen en kunnen alleen maar vooruit kijken. Moeilijk? Ja, natuurlijk. Zeker voor Joyce, iedere dag, ieder moment. Bij alles wat we doen, weer diezelfde gedachten. Weer diezelfde beelden. En de moeilijke momenten kunnen dan ook ieder moment te veel worden en dat maakt het natuurlijk moeilijk. Kort wat voorbeelden: 1. De gastenlijst die we moeten opstellen voor onze bruiloft in Nederland welke nooit compleet zal zijn zonder je moeder. 2. De doopceremonie die we zijn ondergaan waar Catolien ook bij aanwezig geweest zou zijn (we zouden de dag na dat ze overleed gedoopt worden). 3.  Het feit dat we nu eigenlijk terug zouden zijn en herenigd zouden worden met onze ouders. 4. Het iedere week ontvangen van ontzettend lieve kaartjes van vader Wim en beseffen hoe moeilijk het is dat je er niet gewoon even fysiek voor hen kan zijn. 5. De funeral die georganiseerd werd om het overlijden van Catolien hier in Ghana te herdenken. Om zomaar slechts enkele te noemen.

Ondanks het feit dat het moeilijk is, ben ik trots op Joyce! Ze houdt zich sterk als ze is en pakt alles aan met kracht en doorzettingsvermogen. We hebben besloten om twee maanden langer in Ghana te blijven om zowel ons huwelijk hier in Ghana opnieuw te organiseren en om ons werk voor Nurses on Tour netjes over te dragen aan het Ghanese Nurses on Tour team. Twee maanden die we zeker nodig hebben om onze doelstellingen te kunnen behalen en om samen met onze Ghanese familie en vrienden onze liefde te vieren tijdens ons traditionele huwelijk. Binnenkort moet ik de bruidsschat naar Joyce Ghanese familie brengen. Tabacco, Cola nuts, een Haan en een Parelhoen. Tevens moeten er vier koeien betaald worden, maar die mag ik betalen wanneer ik er klaar voor ben. Momenteel is daar geen geld voor, heb ik uitgelegd. Geen probleem, “Any time”!

Het werk van Nurses on Tour heeft ons veel afleiding gegeven en heeft tot veel positiviteit gezorgd. Ten eerste het NGO certificaat. Hoewel we enorm worstelen met bureaucratie en corruptie om alle nodige documentatie van de grond te krijgen is het ons na zo’n 2 maanden gelukt om Nurses on Tour officieel als NGO te laten registreren. Kantoor hoppen, stempels en handtekeningen verzamelen, geduld hebben, leuk lachen en zo af en toe een cedi of wat toe schuiven. Bloed, zweet en tranen. Onze dank gaat voornamelijk uit naar Kyra Hoenderop, die ons hierbij ontzettend heeft geholpen. Het organiseren van dit certificaat was echt een uitdaging. Maar nu we bij de Social Welfare van Ghana bekend staan en erkend worden als een Non-Govermentele Organisatie gaan er opnieuw vele deuren open en biedt het onze stichting meer en meer kansen. Het invoeren van de twee Peugeots met een vrijwaring van alle invoerrechten is daar één van de belangrijkste van. Het certificaat zal deze week nog met de bus van Accra naar Bolga komen. Eerst een feestje en dan diep inademen, schouders eronder en dan gaan we weer. Op naar de volgende bureaucratieve missie!

Een tweede noemenswaardige ontwikkeling is de eenheid die ontstaan is tussen de leden van het team van Nurses on Tour in Ghana. Met name onze projectcoordinatoren Adisa Issaka, Sadiq Fuseni en Ayumah Ayimah zijn enorm gegroeid en ontwikkeld als sterke managers. Toen we in oktober kwamen wisten ze nog niet hoe ze een computer aan moesten zetten en wat ‘Opslaan Als’ (Save as) betekende. Nu, onder de leiding van Office Manager Sadiq Fuseni, typen zij met gemak registraties van alle distributieprogramma’s, verwerken zij daarbij honderden gegevens van vrouwen, schrijven zij rapporten en verslagen, werken ze met statistische data verwerkingsprogramma’s als SPSS en Excel en weten ze onze administratie op juiste wijze te archiveren. Ook het organiseren van evaluatie- en distributie projecten wordt nu overgelaten aan onze Ghanese counterpart. Ayumah Ayimah die als Fieldwork Manager aangesteld is, selecteerd dorpen voor distributie, informeerd de geselecteerde dorpen, verzameld genoeg vrijwilligers en coordineerd het gehele proces. De financiele administratie en boekhouding wordt uiteindelijk door Adisa Issaka uitgevoerd. Ze werkt hierbij met Excel, heeft contacten met de bank en archiveerd alle nota’s en afschriften. Zo heeft nu iedereen zijn of haar takenpakket en samen vormen zij een hecht en sterk team. Natuurlijk leren zij nog steeds iedere dag. Is er altijd ruimte voor verbetering en zo nu en dan moeten we ze nog wat corrigeren. Maar gelukkig hebben we nog twee maanden! We zijn enorm trots op ons team. Geheel vrijwillig, zoveel motivatie, zoveel kracht, zoveel leergierigheid, zoveel ambities. Het is prachtig en een genot om deze mensen aan het werk te zien. We hopen hen in de toekomst echt een goede baan te kunnen aanbieden. Daarvoor zal Nurses on Tour nog meer en meer moeten groeien.
Het bestuur van Nurses on Tour, de overkoepelde supervisors en adviseurs, heeft volgende week haar eerste bestuursvergadering. In deze vergadering wordt onder andere gesproken over de visie en de missie van Nurses on Tour in Ghana. Ook zal erg gesproken worden over verantwoordelijkheden, taakomschrijvingen en organisatiestructuren. Natuurlijk is er ook ruimte om over duurzaamheid en toekomst te discussieren. Kortom wij, als Nederlands bestuur van Nurses on Tour, kijken uit naar deze meeting. Wordt vervolgd.

Een derde mijlpaal in de Nurses on Tour geschiedenis is wel het eerste “Long Tour Outreach-Program”. Vorige week maandag 30 mei 2011, vertrok het team van Nurses on Tour voor één hele werkweek naar het noordelijkste puntje van Ghana, Garu-Tempani. In dit subdistrict zijn tientallen dorpen afgezonderd van de geciviliseerde wereld. Geen elektriciteit, geen gezondheidsvoorzieningen, geen stromend water. Gelukkig wel primair onderwijs, voldoende voedsel, politieke stabiliteit en veiligheid en sinds de laatste jaren verschillende waterputten. Doormiddel van samenwerking met het Ministerie van Gezondheidszorg, met name de Malaria Control Units, hebben we verschillende dorpen weten te selecteren voor distributie projecten. We maakten een werkplan en een schema voor de out-reach programs en vertrokken Bolga met voldoende netten, camping equipment, proviandering en goede moed. Ayumah, die voor Nurses on Tour zijn rijbewijs heeft behaald, rijdend in de Toyato in gezeldschap van Adisa en Kya en gevolgd door, onze pas gekochte, Royal Motorbikes, gereden door Mark, Sadiq, Joyce en Leroy.  Omdat we niet door Bawku mogen rijden met onze motorbikes vanwege nieuwe wetgeving moesten we een shortcut nemen naar Garu. De avontuurlijke route! Leuk! Wanneer we in Garu aankomen sluiten daar twee lokale vrijwilligers vanuit Garu aan. Micheal en Issah. We rijden vervolges naar de gezondheidskliniek van Basyonde, de enige gezondheidfaciliteit in dit subdistrict. Hier ontmoeten we de community volunteers en nurses  en leggen hun het werkplan van de komende week voor. Vervolgens rijden we naar het eerste dorp Kongo, waar we ook de vrouwen van Tualaar zouden ontmoeten (een dichtbij gelegen community). Er hebben zich echter honderden vrouwen verzameld uit vier of vijf verschillende communities die een educatief programma volgen van World Vision. Hierdoor kunnen we onze projecten niet uitvoeren. Het is te chaotisch, te hectisch en er zijn te veel vrouwen om een distributie van muskietennetten te starten. Wanneer er door World Vision gratis drankjes en water uitgedeeld wordt ontstaan er dan ook onenigheden en zelf kleine vechtpartijen. We besluiten onze spullen in te pakken en deze projecten opnieuw te plannen. Flexibel als we zijn. We reizen door naar het eerste dorp waar we de nacht zullen doorbrengen. Yanatenga. We komen net voor zonsondergang aan. Moe van een lange reis, hectiek in Kongo en alle indrukken van de dag. Zonder dat er taken verdeeld worden of ergens over gesproken wordt begint iedereen met werken. Het kamp wordt opgezet, klamboes opgehangen, matjes neergelegd, er wordt gekookt, water gehaald en alles voor het avondprogramma wordt klaar gemaakt. We zijn namelijk nog niet klaar met werken. Rond zeven uur, wanneer we gegeten, gewassen en voldaan zijn, begint voor het eerst in de Nurses on Tour geschiedenis de Video Show! Met behulp van de beamer, scherm en laptop die door de Hogeschool Zeeland gesponsord zijn wordt een avond lang alle mensen uit het dorp vermaakt met educatieve clips. Alle apparatuur draaiend op de generator die door de kindernevendienst van de Gereformeerde Kerk uit Arnemuiden gesponsord is.  Het is een groot succes. Eenvoudig, makkelijk begrijpbaar maar toch educatief. De kleintjes kijken hun ogen uit en er wordt volop gediscuseerd over malaria, de gevolgen, de symptomen, de behandeling en natuurlijk de preventie van malaria!
We sluiten de avond af met een vermakelijke Disney film en kruipen dan moe maar voldaan onder onze eigen klamboes.
De volgende morgen staat iedereen vroeg op en heeft opnieuw iedereen al snel door wat zijn of haar taak is. Twee vrijwilligers gebruiken de motor om vers brood te halen in Basyonde, andere koken water voor koffie en thee, er worden eieren gebakken, het kamp wordt opgeruimd en iedereen frist zich op met een emmer fris water uit de waterput. Alle zwangere vrouwen en moeders van kinderen onder de vijf jaar hebben zich al verzameld onder een grote boom neerbij. Om negen uur precies begint het reguliere voorlichtingsproject met de flipcharts van UNICEF en ons zo vermakelijke toneelstukje. Vervolgens start de distributie van de netten. We laten de vrouwen eerst een lijn maken en we vragen of ze hun consultatieboekjes willen laten zien. Vervolgens delen we kleine coupons uit. Deze coupons tonen aan dat de vrouwen aanwezig zijn geweest bij de voorlichting en  daarmee gekwalificeerd is om een net te ontvangen. Vervolgens worden de vrouwen één voor één geregistreerd door vier van onze vrijwilligers. Alle namen worden genoteerd zodat in de toekomst de vrouw persoonlijk bezocht kan worden voor onderzoek, registratie en monitoring. Nieuw in onze distributie is de zogenaamde ‘commitment fee’. Omdat we willen dat de vrouwen een weloverwogen keuzen maken om een net aan te schaffen en deze dan ook effectief zullen gebruiken vragen we een symbolisch bedrag. 50 pesewa, een kwartje, voor een net. Voor de meeste vrouwen, goed betaalbaar, maar toch een kleine investering. Een investering in de toekomst! Tevens hopen we op deze manier ook meer structuur en ‘eerlijkheid’ in onze distributie te genereren. De betaling van de ‘commitment fee’ wordt in alle zeven dorpen als geen probleem ondervonden. Vrouwen betaalden netjes. Het geld wat Nurses on Tour hiermee genereerd kan opnieuw terug gebruikt worden onze projecten en kan ten goede komen in de gemaakte kosten. Denk bijvoorbeeld aan brandstofkosten, vrijwilligers toelagen, betalen van lunch ect.
Wanneer we alle vrouwen van een net hebben voorzien rijden we vervolgens terug naar Tualaar, daar waar het de dag ervoor niet gelukt was, om alsnog een distributie te kunnen doen. In tegenstelling tot de dag ervoor, was nu alles prima georganiseerd en verliep alles zonder problemen. Ons team verzorgde het gehele project terwijl Adisa, Kyra en Sadiq voor de lunch zorgde. De tour vervolgende zich naar Kolnatenga, waar we opnieuw overnachten, een videoshow uitvoeren en de volgende dag weer netten distribueren. En zo gaat het de hele week door. Reizen, kamp opzetten, video show, slapen, kamp opruimen, voorlichting en distributie, reizen naar een volgend dorp, weer voorlichting en distributie, weer reizen, weer kamp op zetten en weer videoshow. Een week lang. Vermoeiend. Maar met een team als dat van ons geen enkel probleem! We hebben de grootste lol met elkaar, werken hard, fantaseren over toekomstplannen, helpen elkaar en doen gewoon ons ding! Het is erg bijzonder. We zijn echt een team! Mooi vind ik vooral dat we een team zijn met zoveel diversiteit. Verschil in geloof, verschil in etnische kom af en verschil in geslacht, ras en cultuur. Toch vormen we samen een eenheid! Nurses on Tour maakt geen onderscheid en staat daarom ook voor EENHEID/UNITY! Uiteindelijk distribueren we bijna 1000 muskietennetten verspreid over zeven verschillende dorpen. We komen doodmoe thuis van een week keihard werken. Maar we zijn allen voldaan. Zoveel blije gezichten, zoveel gedanst, zoveel kleine smoeltjes die met een net op hun hoofd naar huis gaan, zoveel liefde, zoveel blijdschap. Het was alles waard. We hebben onze boodschap meer dan goed kunnen overbrengen: “Stop Malaria, Save a Child”

Wanneer we vrijdagavond terug in Bolga komen zijn we allemaal te moe om ook nog maar iets te doen. Zonder te wassen en te eten val ik op mijn matras onder mijn klamboe, wederom onder een schitterend heldere sterrehemel en ben ik weg. Diep, diep in slaap. Dat weekend houden we het rustig.

Deze week zijn we weer op kantoor te vinden geweest. Rapporten schrijven, registraties verwerken, alles opruimen, orderenen, meetings, nieuwe plannen maken ect. ect. Deze week geen evaluatieprojecten, geen distributieprojecten. Only office work!
Deze week bereiden we ons voor op de boardmeeting van volgende week en gaan we verder met ontwikkelen van het duurzame beleid van Nurses on Tour. Dit houdt globaal in het Nurses on Tour Coordinatie Centrum en de opzet van Nurses on Tour Travel Agency. Een aparte tak van de stichting die lokale fondsen moeten gaan genereren om zo zelfstandigheid en zelfredzaamheid te creëren. Hierover later meer.

Nurses on Tour gaat door met waar ze goed in is! Innovatief, Vooruitstrevend, Ambiteus en met oog op een betere Toekomst! Een toekomst waarin Nurses on Tour de ‘Shooting Star’ is.

Om ons werk door te zetten hebben we echter momenteel nog wel uw vertrouwen en support nodig. Wil jij in actie komen voor onze stichting? Een fondswervende activiteit organiseren of als individu een donatie doen?
Mail ons: info@nursesontour.nl
of stort op: 50.38.77.611 t.n.v. Nurses on Tour te Middelburg

2011: Year of Double Action

Geschreven door Leroy de Priester

Dat is wat de Ghanese President,  John Atta Mills, begin van het jaar bekend maakte in één van zijn speeches. “2011 is Action Year!” Daarop preekte de Dominee van onze kerk dat 2011 een jaar van Double Action zou worden... Ik denk dat beide gelijk hebben. Ja, dit jaar IS een jaar van “Double Action”.

Omdat het weer langere tijd geleden is dat het thuisfront in Nederland iets heeft gelezen van Nurses on Tour of van ons in het algemeen is het daarom weer tijd voor een update. Mijn excuses voor de lange intervallen maar dit heeft allemaal te maken met het feit dat dit jaar “Action Year” is.

Ten eerste natuurlijk alle voorbereidingen rondom ons traditionele huwelijk hier in Ghana. Inmiddels alweer eind eerste week maart. Dat betekend nog maar een kleine drie weken voor DE dag! Joyce en ik voelen de spanningen al dichterbij komen. Er moet veel geregeld worden. Wat hebben we al kunnen afstrepen van onze To-Do-List:

1. Datum, Locatie en Tijd zijn vastgelegd. 26 Maart, 2011, 9:00 Assemblies of God Zuarungo, 13:00 Reception at Grace and Glory Guesthouse. Bij deze u bent uitgenodigd!
2. JaJe, een traditionele gewoonte hier in Ghana is geregeld. In Ghana is het normaal dat alle gasten kleding dragen gemaakt van dezelfde materialen. We hebben dus uit Togo een prachtig stukje Afrikaanse stof laten komen en deze wordt momenteel onder familie en vrienden verdeeld om deze op de dag te dragen!
3. Uitnodigingen zijn gemaakt en geprint en worden momenteel verspreid.. het maken van een gastenlijst hoeft echt niet in Ghana. Het is een kwestie van uitdelen en wie niet uitgenodigd is door middel van een uitnodiging die komt gewoon zonder uitnodiging. Lekker makkelijk, je passeert zo niemand. Wel lastig wat betreft het inslaan van de proviandering (Dit is echter een probleem voor later).
4. De bruidsjurk en het pak, daar wordt al druk aan gewerkt door Ghanese naaisters en kleermakers.  
5. Corsages, kleine rozeblaadjes, lichtballonnen worden vanuit Nederland naar Ghana gebracht door de twee moeders!
   
   

Dan wat er nog gedaan moet worden:

1. De trouwringen, daar wordt wel aan gewerkt maar is niet echt gemakkelijk. Dat wat aan onze verwachtingen voldoet lijkt moeilijk verkrijgbaar te zijn. Momenteel probeerd een Ghanese Goudsmit onze dromen waar te maken. Mocht dit niet lukken zijn de “Made in China” rings al gekocht! Spannend dus! Wel hebben we uitgevonden dat ik anatomisch gezien niet de makkelijkste ringvinger heb. Het wordt hard geweld gebruiken op DE dag om de ring aan m’n vinger te schuiven. Zeep, vet en olie zullen er vast en zeker aan te pas komen.
2. Over de Men of Honour en Maid of Honour moet nog worden gesproken. Voor Joyce is dit een moeilijk punt. Er zijn twee genomineerden maar helaas gaf de pastoor aan dat het gebruikelijk is dat er maar één Maid of Honour gekozen wordt. Dilemma!!
3. Het organiseren van het avonddiner tijdens de receptie is iets waar wij ons geen zorgen over moeten maken. Onze families staan voor ons klaar! Fijn!
4. De counseling met de ouderlingen en pastoor van de kerk beginnen komende week. Hier worden we klaargestoomt op de uitdagingen van het huwelijk en nemen we gezamelijk alle facetten van DE dag door! Spannend ook dus!
5. Bruidsmeisjes en jongetjes zijn uitgekozen maar moeten nog in hun bruidspakjes gehezen worden. Deze moeten uiteraard ook door een kleermaker gemaakt worden.
6. Champagne.
7. Muziek.
8. Aankleding... enz. enz.

Wat komt er veel bij kijken. Er is dus nog veel te doen! We zijn er nog niet klaar mee! Prioriteit is zorgen dat onze Men en Maid of Honour zo snel mogelijk worden uitgekozen. Zij hebben namelijk veel verantwoordelijkheden zowel in de voorbereidingen als op de bruiloft. To be continued dus.....

Dan hebben we ons ook zojuist aangemeld voor een Engels examen bij de British Council. De IELTS test. 18 April in Accra. Dit is een examen dat je Engelse vaardigheid test. Dit certificaat is vereist wanneer je in een Engelstalig land wilt studeren. Aangezien we plannen hebben om tijdelijk naar Australië te verhuizen voor een studie of werk is dit papiertje erg belangrijk. Betekend dat we natuurlijk ook hier in Ghana veel moeten oefenen om onze Engelse vaardigheden goed op universitair niveau te krijgen. Lezen, schrijven, spreken en luisteren!

Dan zijn er momenteel 15 Nederlandse vrijwilligers van Meet Africa die wij als ‘Ghana-evaringsdeskundige’ zo goed mogelijk hopen op te vangen en te kunnen begeleiden. Dat houdt onder meer in: Advies geven over het Ghanese leven, hen de op weg helpen in een voor hun nog vreemde omgeving en zieken verzorgen. We hebben van de week een Belgse vrijwilligster, Aline, met een ernstig ontstoken voet, hoogst waarschijnlijk ten gevolge van een infectie van een metalen pin in haar voet, terug naar België moeten sturen. Dat betekende eerst een hoop pijnstilling per injectie, vervolges een antibiotica infuus aangelegd, wond verzorgd ect. ect. Maar uiteindelijk toch een ticket moeten boeken voor haar terug reis naar België om daar door haar eigen huisarts en orthopedisch chirurg behandeld te worden. Ze is vanmorgen aangekomen in België en waarschijnlijk nu in het ziekenhuis voor behandeling of operatie. Arme Aline.
Dan 3 andere vrijwilligers met malaria. Dat betekend ook even onze aandacht. Dan een Nederlandse toerist die meer wilde weten over Nurses on Tour. Dan de aankomst van een nieuwe vrijwilligster. Een grote groep vrijwilligers. Gezellig, maar we zijn er druk mee!

Dan hebben we natuurlijk ook heel veel leuke vooruitzichten en leuke berichten!

1. Mireille komt naar Ghana! Tranen stonden in onze ogen bij het horen van dit bericht. Ons (schoon)zusje komt naar Ghana om kennis te maken met de familie en ons leventje hier! Zoals Joyce zegt: “So Happy that my lovely sister is coming to Ghana! You’ve made one of my dreams come true”  Zo zeg ik: “I Agree”
2. Ook Lies, onze beste vriendin en collega, vliegt maandag naar Ghana! Onbeschrijvelijk wat dat met ons doet! Lies: “Een hele goede en veilige reis” en WELKOM THUIS straks ;)
3. Onze moeders, Catolien en Maria, vliegen al binnenkort. Tassen worden in Nederland al ingepakt, de laatste voorbereidingen worden al getroffen en de laatste dagen worden afgeteld! De ventilators zijn al aangeschaft hoor, Ma!
4. Hoewel het ontzettend warm is  en we vooral zo rond twee uur, zeker op kantoordagen, een dip krijgen, zijn we toch blij en genieten we van elke dag!
5. Snoes, mijn hond, is naar de dierenarts geweest. Vond ze niet erg leuk, ze was zelfs weg gelopen, maar gelukkig ook weer terug gekomen! Ze maakt het prima en ja, ze is snoezig!
6. En... there’s so much more to tell!

Dan natuurlijk Nurses on Tour. Het werk gaat uiteraard gewoon door! Hier wat hoogtepunten:

1. Het projectvoorstel voor het Nurses on Tour trainingscentrum en kantoorruimte is door Stichting Bazaar Grijpskerke goedgekeurd!
2. Land wordt momenteel klaar gemaakt om gekocht te worden.
3. Bouw tekeningen en onderhandelingen lijken bijna rond te zijn. We vergelijken momenteel twee opties.
4. Gepland staat een korte trip naar Togo om hier motorbikes te kopen om onze projecten verder uit te breiden en te ondersteunen. Deze motorbikes worden tevens door Stichting Bazaar Grijpskerke gedoneerd! Onze dank hiervoor is groot!
5. Kyra Hoenderop is inmiddels ook in Bolga aangekomen en versterkt nu met al haar enthousiamse ons Nurses on Tour Team
6. De auto’s zijn nog steeds niet officieel ingevoerd. Maar... er worden momenteel schriftelijke aanvragen geschreven voor een uitzondering op het betalen van de invoerrechten. Deze waren in totaal 10.000 euro! Onacceptabel natuurlijk. Onze voorzitter, Chief Bonoba van Bongo, zoekt nu support van hoge hand! We hebben vertrouwen!
7. Silvia en Joanne, twee verpleegkunde studenten van de Hogeschool Zeeland zijn ook aangekomen en hebben al enkele keren een project bij gewoont. Binnenkort starten zij hun onderzoek.
8. Er zijn nu inmiddels zo’n 700 netten gedistrubueerd. Inmiddels zijn er vier dorpen in Bawku East district bezocht. Suluya, Yeogu, Tambalug en Ampoanatenga. We hebben momenteel nog zo’n 100 netten.
9. De jacht naar netten gaat tevens nog steeds door. Tot op heden nog steeds geen leverancier gevonden die voor lager dan 7 cedi netten kan lever. Als we op korte termijn extra donaties krijgen dan kunnen we eventueel wat duurdere netten kunnen kopen. Daarom bij deze een kreet om hulp: Wie kan ons helpen? Stort uw gift op ons rekeningnummer! 50.38.77.611 t.n.v. Nurses on Tour te Middelburg
10. Daarnaast gaat het werk in office, evaluatie- en monitorprogramma’s, opleidings- en trainingslessen voor onze Ghanese projectcoordinatoren gewoon door!

Er gaat momenteel zoveel door ons hoofd dat we soms gewoon niet meer weten waar we moeten starten. Gelukkig hebben we een geweldig team klaar staan met veel jonge, enthousiaste mensen. We kunnen momenteel, zeker in dit jaar van dubbele actie, alle support en vertrouwen gebruiken! We danken dan ook iedereen die op zijn of haar eigen wijze een bijdrage levert aan onze projecten. We dragen hen alle een warm hart toe!

Wij, Joyce en ik, en ons Nurses on Tour-team hier in Ghana zijn klaar voor 2011! We laten het op ons afkomen en zulllen alles geven! “2011, Year of Double Action”

Klik hier voor de laatste foto's!

Lees verder

Nurses on Tour - Projects 2011

Omdat het alweer enige tijd geleden is dat we een verslag geschreven hebben over onze werkzaamheden in Ghana is het tijd voor een update betreft Nurses on Tour. Toen we 3 september afgelopen jaar uit Nederland vertrokken, en begonnen met de reis, Expeditie X, hadden we natuurlijk verschillende doelstellingen voor ons op papier gezet. De missie van onze reis, en ons verblijf in Ghana, richtte zich voornamelijk op het creeëren van duurzaamheid, capaciteitsopbouw en daarmee als streven zelfredzaamheid van het project in Ghana. Een zeer uitdagende missie. Net als onze expeditie (die ook niet altijd even gemakkelijk verliep). Inmiddels is het 2011 en zijn we een goede drie maanden in Ghana en zo’n 5 maanden weg van huis. Ik wil dit verslag wederom niet te lang maken en zal daarom proberen puntsgewijs onze vorderingen op te sommen:

1.       De outreach programs: “Stop Malaria, Save a Child”

Ondanks dat het momenteel ontzettend moeilijk is om aan netten te komen hebben we via een Zwitsers bedrijf 500 geimpregneerde netten kunnen kopen. We wilden niet meer kopen omdat de prijzen van deze netten simpelweg veel te hoog lagen. We hebben nu vier distributie programma’s gedaan. Nungu, Kparipiri, Zabsunde en Mooyongo. Er zijn nu 400 netten gedistribueerd, wat betekend dat we nog zo’n 100 netten hebben. Afhankelijk van de grootte van het dorp betekend dit dat we nog maar 1 of misschien 2 dorpen kunnen voorzien van netten. De jacht naar netten gaan intussen gewoon door. Momenteel zijn we aan het onderhandelen met twee farmaceutische bedrijven in het noorden van Ghana en proberen we zo snel mogelijk 3000 netten in te slaan. We hebben inmiddels de subsidie van het NCDO (7000 euro) ontvangen en willen, zodra de drie nieuwe vrijwilligers, Kyra, Silvia en Joanne in Ghana zijn, de distributie programma’s grootschalig doorzetten. Het liefst iedere week minstens 1 dorp!

2.       De evaluatie projecten

De effectiviteit en de kwaliteit van onze gezondheidsvoorlichting en de distributie van de geimpregneerde neten staan bij ons hoog in het vaandel. Daarom gaan we zeker 1x per week op ‘tour’ om onaangekondigd een dorp te verrassen met een ‘follow-up’ programma.  Ons team verspreid zich dan over het gehele dorp en aselect worden er dan huizen bezocht en vrouwen geinterviewd en zonodig extra geschoold over malaria preventie. Er zijn inmiddels 12 dorpen bezocht. De resultaten zijn positief, zoals ook Joyce onderzoek eerder in 2009 bevestigde. Ondanks het droge seizoen worden netten gebruikt en weten de vrouwen ons goede antwoorden te geven wat betreft de parasitaire infectie ziekte malaria en de preventie hiervan.

3.       Office werk

Participatie van onze Ghanese collega’s vinden wij enorm belangrijk. Inmiddels is Nurses on Tour officieel geregistreerd als NGO, met een zelfstandig bestuur. Daarnaast zijn er drie projectcoordinatoren die de wil hadden om zich te binden aan de organisatie Nurses on Tour in Ghana. Ayumah Ayimah, Sadiq Fuseni en Adisa Issaka zijn sinds november bij ons in training. Ze doorlopen een trainingstraject met het doel om in juni zelfstandig onze projecten te coordineren. Capaciteitsopbouw betekend investeren. Daarom krijgen deze drie personen volgende maand een eigen laptop, volgen ze alle drie ICT training en coachen wij ze bij het coordineren van onze projecten. Het zij distributie-, als ook evauatie projecten. Het is geweldig om hun enthousiasme waar te nemen. Hun inzet betekend ontzettend veel voor ons. Inmiddels weten ze hoe ze goede rapporten moeten schrijven, registraties moeten verwerken en hoe de structuur van ons veldwerk er uit ziet. Onze werkdagen zien er als volgt uit: maandag, woensdag en vrijdag werken we op kantoor. Maandag beginnend met een meeting en verder met het verwerken van alle administratie. Onze evaluatieprojecten zijn gepland op dinsdag. Donderdag of zaterdag hebben we een outreach project.

Er komt ontzettend veel bij kijken om de projecten draaiende te houden. We werken daarom ook stap voor stap en proberen gezamelijk zo veel mogelijk te doen. Helaas zijn soms de dagen te kort om te doen, wat we willen doen! Daarnaast, wordt het momenteel steeds warmer (het heeft de 42 graden al bereikt). Dat betekend veel drinken, en simpelweg je tempo aanpassen. (Pelan-Pelan)

4.       Netwerken

Het is voor Nurses on Tour enorm belangrijk dat we samenwerken met andere instanties. Andere gezondheidsorganen zoals de Ghana Health Service (het ministerie van gezondheidzorg), de Disease controle (zie dit als de GGD in Nederland, maar uiteraard dan Ghanees) en andere NGO’s die zich richten op ontwikkeling van gezondheidszorg. Dat betekend: NETWERKEN! De afgelopen weken zijn we bezig geweest met het verspreiden van een duidelijke brief waarin Nurses on Tour nog eens wordt geintroduceerd en waarin we pleiten voor samenwerking met derden. Omdat we ons hier moeten richten op overheidsinstanties gaat dit enorm traag en moeilijk. Ondanks de goede contacten die we hebben, moeten we enorm veel geduld hebben. Het bezoeken van dit soort instanties kost ons altijd zeker een dag. Wachten, wachten en nog eens wachten. Maar we gaan hier stug mee door. Wetend dat het enorm belangrijk is om de overheid achter ons project te hebben staan!

Dan nog wat kleine details die ons bezig houden:

1. Het zoeken van muskietennetten.
2. Onderhoud aan de auto’s, er is altijd wel wat! (banden, ruitenwissers, lampjes, elektrische ramen, onderdelen die er spontaan afvallen of kapot gaan, ect.)
3. Tevens onderhoud maar ook zeker wekelijks: Auto’s wassen. Wat een stof!
4. Tevens iedere morgen; ons kantoor uitstoffen, vegen en vaak ook moppen.
5. De papieren regelen voor het invoeren van de auto’s. Wat gaat dat traag zeg! (Reden waarom? Geen idee; overheid?)
6. Rapporten printen, archiveren en na kijken.
7. Sadiq. Ayumah en Adisa helpen met hun werk. Voornamelijk ondersteuning met de omgang met Word, Excel en Windows
8. Onze virusscanners van onze computers up to date houden (met een internetdongel van Vodafone). De virussen zijn echt te veel hier.
9. Formaliteiten doorspitten omtrent het openen van een bankaccount. Wat tevens bijna rond is.
10. Het aanvragen van een eigen postbox. Jawel na enkele weken is dat ook gelukt:
    NURSES ON TOUR,  P.O. BOX 782, BOLGATANGA, GHANA
11. Het reorganiseren van ons kantoor. Extra opbergruimte, beter archiveringsysteem, opzetten van degelijke financiele administratie en het werkende krijgen van onze gedoneerde printers.
12. En er is zo veel meer en meer!

Al onze werkzaamheden, het zij op kantoor of in het veld, maken samen ons drukke bestaan in Ghana. Druk, met een Afrikaans tintje. Nee, er is geen stress. Ja, we zien altijd wat de dag ons brengt. We proberen wel te plannen, maar weten dat onze plannen altijd anders verlopen dat we vooraf gepland hadden. We proberen wat dat betreft altijd flexibel te zijn en open te staan voor alles wat op ons pad komt. En hoewel de dagen te kort zijn voor onze plannen, we plukken de dag! We genieten enorm en zijn ontzettend blij met onze resultaten en het team dat achter ons staat. Wanneer we dan op donderdag of zaterdag een outreach project doen dan geeft het ons een enorme energie boost. Honderden vrouwen en kinderen worden wekelijks bereikt met onze projecten. De strijd tegen malaria gaat dag in, dag uit, door. Het zij op kantoor, het zij in het veld.

Het laaste dorp dat we bezochten genaamd Mooyongo, een kleine gemeente van voornamelijk landbouwers, vissers en jagers, heeft echt helemaal niets. Geen school, geen kliniek, geen waterput, geen elektriciteit en niets geen infrastructuur. De inwoners van Mooyongo drinken water uit de White-Volta rivier, eten wat ze verbouwen en jagen, gaan niet naar school en reizen, in geval van ziekte, zeker een uur naar een ‘nabij’ gelegen gezondheidskliniek . De lach op het gezicht van een kind, de vreugde van de vrouwen en de stevige, bedankende handdruk van de mannen maakt ons doen, wat we doen! Het feit dat je doormiddel van een gezondheidsvoorlichting en een geimpregneerde net het leven van deze mensen iets beter kan maken, is voor ons een teken dat we dit project door moeten zetten. “Stop Malaria, Save a Child”. We gaan gewoon maar door!

Laat gerust een berichtje achter in ons gastenboek en bekijk ook onze nieuwe projectfoto's

My family life in Ghana!

Geschreven door: Joyce - Ayinbono

Daar zit ik dan, kwart voor negen ’s morgens achter mijn bureautje in mijn Ghanese kamer. Tijd om weer eens een verhaal te schrijven. Er zijn zo veel dingen te vertellen, er zitten zoveel dingen in mijn hoofd, nu moeten ze nog op papier gezet worden. Maar ja waar begin je dan…? Om het mezelf wat makkelijker te maken heb ik maar besloten om per onderwerp te schrijven. Het eerste wat in me op kwam is mijn Ghanese familie. Dus ga maar lekker onderuit gezakt in je stoel zitten want het worden vast een lang verhaal. Het familie leven verschilt hier namelijk zo ontzettend veel van Nederland. Soms is dat heel erg leuk en soms kan ik ze allemaal wel achter het behang plakken. Het ene moment denk je namelijk dat je weet hoe het in elkaar zit en het andere moment blijkt dat dan ineens niet meer te kloppen. Maar het blijft een uitdaging om alle geheimen van de familie te ontdekken.

Allereerst is hier de opbouw van een gezin heel anders dan bij ons. Opa is hier eigenlijk de baas van het huis. Alles wat er gedaan of besloten wordt gaat via hem, hij is de gene die ja of nee tegen iets zegt. Dat vergeet is soms wel eens. Zo hadden we bijvoorbeeld voor oud en nieuw geregeld dat alle kinderen uit onze gastgezinnen mee mochten naar het Guesthouse van Ibrahim om daar oud en nieuw te vieren en we zouden daar dan met z’n alle blijven slapen. Dus ik had Adisa (m’n zus) gevraagd of ze aan alle ouders wilde vragen of de kinderen mee mochten, zo gezegd zo gedaan en ze hadden allemaal toestemming geven, iedereen blij! Ze konden niet wachten tot de dag dat we zouden vertrekken naar het guesthouse. Uitjes hebben ze hier namelijk nooit en zeker de kleinere kinderen in het gezin niet. We zouden ze de 31ste rond een uur of een op komen halen. Toen we aan kwamen rijden stonden ze allemaal al vol spanning te wachten. Dus ik ging naar binnen om ook mijn spulletjes te pakken zodat we konden vertrekken. Vraagt opa ineens aan Lier hoe laat komen jullie terug? Oh we komen morgen pas terug we blijven daar allemaal slapen! Maar dat kan niet hoor zei opa die kleine jongens, Wahab en Ernest moeten zoiezo blijven want die moeten mijn vee binnen halen, voor de meiden is het geen probleem. Ohoh problemen….ik was er namelijk vanuit gegaan dat op het moment dat er toestemming gegeven was opa daar wel van op de hoogte was, niet dus. Dus ik moest op de stoel bij opa komen om uit te leggen wat de bedoeling was, hij snapte het niet precies want ja oud en nieuw vieren ze hier niet echt, maar goed. Gelukkig stond er nog een buurjongetje naast ons, opa vroeg gaat hij ook mee? Met pijn in mijn hart moest ik nee zeggen, ik had namelijk gezegd alleen de kinderen uit het gezin anders staat straks de hele buurt op de stoep. Dus ik zei nee opa hij gaat niet mee, oke goed dan moet hij voor mijn beesten zorgen dan mogen die jongens mee. Pfffh gelukkig geregeld. Nou ja je kan natuurlijk wel begrijpen dat ik niet gewent ben om aan opa toestemming te vragen of iets mag. Verder kan opa redelijk goed engels dus we kunnen goed communiceren. Zodra ik ’s avonds thuis kom ga ik altijd als eerste naar opa om hem gedag te zeggen, hij is dan altijd blij dat ik weer veilig terug gekomen ben, thank God zegt hij altijd. Ook voordat ik ’s morgens we ga, ga ik even langs opa om te zeggen dat ik ga, en we bespreken dan kort wat ik die dag ga doen. Een leuk ritueel, moest er even inkomen maar nu zit het helemaal in m’n systeem.

Dan is het in Ghana zo dat zodra je gaat trouwen gaan de vrouwen bij de man thuis wonen, dus de jongens die bij ons wonen blijven daar en bouwen hun eigen kamer aan het huis vast en komen daar dan te wonen hem hun vrouw en kinderen. Zo heeft opa twee vrouwen, oma en oma Pito, twee geweldige oma’s die allebei niet zo heel goed engels kunnen maar we kunnen elkaar prima verstaan met het beetje frafra wat ik ondertussen kan en hun beetje engels. Ik heb ze ondertussen geleerd dat grandmother in onze taal oma is en grandfather opa dus ze roepen nu hele dagen niks anders dan oma, opa. Ze reageren nu ook op het woord oma, heel leuk om te zien.

Mijn vader hier is dus een zoon van opa en oma (de oudste vrouw van opa), hij woont dus nog steeds in het huis waar hij is opgegroeid. M’n moeder is erbij komen wonen. Helaas hebben mijn vader en moeder nog geen kinderen. Wat eigenlijk heel vreemd is wat ze zijn allebei al wat ouder, m’n vader is iets van 43 en m’n moeder rond de 30-35 schat ik, maar dat weet ik niet zeker want ze weet haar eigen leeftijd niet. Het is hier eigenlijk gewoon dat zodra je getrouwd bent kinderen krijgen. Dus ik heb het vermoeden dan een van de twee misschien onvruchtbaar is of iets in die richting. Maar het blijft vreemd m’n vader heeft namelijk wel een dochter, Mombsie en m’n moeder heeft ook ooit een kindje gehad maar die is overleden We zijn het aan het proberen was het antwoord van mijn vader op de vraag waarom hebben jullie nog geen kinderen? Ze zijn toevallig vandaag naar het ziekenhuis in Techimen een plaats hier ongeveer 4 uur rijden vandaan. Ze hebben niet precies verteld waarom ze daar heen gingen maar ze zijn allebei niet ziek dus het zal er wat iets mee te maken hebben.
Oma heeft ooit eens gezegd dat ze zich zorgen maakt over het feit dat ze geen kinderen hebben. Je kinderen zijn hier eigenlijk min of meer je toekomst. Zodra je ouder wordt zijn je kinderen de gene die voor je zullen zorgen. Dus we zullen maar blijven hopen dat het toch een keer lukt om een kind te krijgen.

M’n moeder is de gene die hier voor mij zorgt dit samen met Solomen, de jongste uit het gezin. Solomen is de jongste dochter van m’n vaders zus. Omdat mijn vader en moeder dus geen kinderen hebben is Solomen bij ons komen wonen om mijn moeder te helpen in het huishouden. In ruil daarvoor betalen ze de school voor haar. Ze zorgen ervoor dat er iedere ochtend een ontbijtje klaar staat voor mij, het ontbijt bestaat uit brood, warm water voor thee en suiker. ’s Avonds koken ze ook voor mij. Zoals altijd nog steeds rijst afgewisseld met spagetti, maar helaas altijd met de zelfde saus. Niet echt mijn favoriet dus maar ja het is te doen. Heel af en toe eet ik mee met wat de pot schaf en krijg ik TZ of Rice balls. Aan de TZ ben ik ondertussen een beetje gewent dus het is al niet meer zo vies als de eerste keer en als de goede soep (groete soup) erbij gegeven wordt is het best goed te doen. ’s Avonds eet ik altijd samen met Adisa, eerste eten we samen van haar eten en dan is mijn eten aan de buurt, zij een beetje meer dan ik maar dan zit ik in ieder geval niet iedere avond in m’n eentje tegen zo’n grote berg met eten op te kijken want van kleine porties hebben ze hier nog nooit gehoord.

We wonen in onze compound met z’n 22tige, een drukte van jawelste dus. Maar heel gezellig, er is altijd wel iemand. Soms loop ik wel eens door het huis en kan ik het bijna niet geloven dat dit echt ook mijn huis geworden is, ik ken iedereen, heb mijn eigen kamer, weet waar ik wat moet halen, kan m’n eigen gang gaan, ben op de hoogte van de meeste familie banden, kan alle kamers zomaar binnen lopen, zodra ik met de auto aan kom rijden hoor ik van alle kanten mijn naam, kan ondertussen best wat worden frafra en ik zie deze mensen ook echt als mijn familie. En dan te bedenken dat ik vier jaar geleden nog nooit van de stad Bolgatanga gehoord had. Dan besef ik ineens hoe bijzonder het is dat ik zo’n band met deze mensen heb op kunnen bouwen dat dit nu ook mijn thuis geworden is.

Zodra ik ’s morgens op sta loop ik richting de badkamer, de badkamer bestaat uit niet meer dan drie muurtjes en een stuk had dat als deur gebruikt wordt. Naast de badkamer is m’n moeders keuken, hier kan ik m’n water in een emmer scheppen om vervolgens in de badkamer lekker te badderen onder de Afrikaanse zon. Omdat het deze periode redelijk fris is, douche ik lekker met warm water. Solomen zorgt er altijd voor dat er water voor mij gewarmd wordt zodat ik niet met koud water hoef te douchen. Maar ik denk dat het niet meer lang zal duren voordat ik weer gewoon met koud water kan douchen want het wordt steeds een beetje warmer hoe dichter we bij maart komen.  

Dan heb ik al m’n zussen nog in m’n familie. Een hoop meiden van mijn leeftijd. We zijn in totaal met tien meiden, Adisa (23), Sala (22), Mariama (18), Hawa (14), Benice (20), Lydia (15), Mombsie (18), Solomen (11), Zulaiha, Winnie (15). Dus ja kan je misschien wel voorstellen dat het heel druk kan zijn al die meiden met al hun problemen en al hun vriendje…. Erg leuk,  soms erg vermoeiend, maar ik zou ze geen dag willen missen.
Adisa is al m’n beste maatje sinds de eerste keer dat ik kwam, zei was de eerste die naar me toe kwam toen ik hier in 2007 voor het eerste aan kwam, ik wist niet wat me overkwam, zo vreemd in een andere familie, ik snapte niks van al hun gewoontes en Adisa was de gene die me met alles hielp toen en dat doet ze nu nog steeds. Hoewel we af en toe wel eens ruzie maken omdat we elkaar dan ineens niet meer begrijpen, ben ik altijd heel blij als ze er is. Normaal gesproken verblijft ze in hun huis in de stad omdat dat dicht bij school is. Maar omdat ik er nu ben is ze speciaal naar ons huis in Kombosco gekomen.

Dan Sala, Sala is Adisa’s zus, echt de grappenmaker van het huis. Altijd als Sala in de buurt is wordt er gelachen, gedanst of gezongen of ja soms ook geslapen als ze ineens moe is. Maar zoals ik in het andere verhaal al begonnen was er dus een probleem met Sala. Een van de zussen van haar moeder had de opdracht gekregen om voor een vrouw te kijken voor een man in Accra. De man is een politie agent die met het excuus kwam dat hij te druk aan het werk is om voor een vrouw te zoeken. Dus zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk kwamen uit bij Sala, dan is ondertussen ongeveer een half jaar geleden. Sala wist eigenlijk niet goed wat ze er mee aan moest maar ze dacht het zal wel goed zijn dus ze had toegezegd, het was nog niet officieel maar ze zou de man in Accra informeren om te kijken of hij het goed vond. Een paar weken later nadat ze min of mee toe gezegd had om met de politieman uit Accra te trouwen ontmoeten ze Bismark. Een jongen bij ons uit de buurt. In eerste instantie wilde ze niks van hem weten omdat ze al toegezegd had om met de politie agent te touwen. Maar uiteindelijk werd ze verliefd op Bismark. Hier gaat het allemaal wat anders dan in Nederland. De jongens zijn hier een stuk minder te vertouwen, ze houden er van om verschillende vriendinnetjes te hebben, en omdat ze weken niks van de man uit Accra gehoord had was hij min of meer uit haar gedachten verdwenen. De liefde die ze nu voor Bismark voelde had ze nog nooit eerder voor iemand gevoeld, ze was nog nooit verliefd op iemand geweest en wist dus ook niet dat dit bestond. Totdat ze dus Bismark ontmoeten.

Nou goed op een goeie morgen ontmoeten ik dus ook Bismark, als Sala’s boyfriend. Ik wist dus niks van het hele verhaal wat ik net uitgelegd heb. Dus ik ging er vanuit dat alles gewoon goed was. Leuke jongen die Bismark, en ik kon vooral zien dat ze dat ze elkaar echt heel erg leuk vonden. Ze maakte steeds grapjes, lachten met elkaar konden goed met elkaar praten en dat is bijzonder voor hier in Ghana. Hier in Ghana gaat er het niet om of je verliefd op iemand bent of dat je van iemand houdt een huwelijk is vaak een overeenkomt tussen twee families, komt hij uit een goeie familie? Wat voor werk hebben de ouders? Zijn ze rijk of niet? Hoewel dat nu wel een beetje aan het veranderen is want de jeugd gaat nu wat meer daten en opzoek naar de jongen of het meisje dat ze leuk vinden. Alleen de oudere mensen in het begin snappen dit nog niet altijd en zijn het hier dus ook niet altijd mee eens.

Een paar weken na de eerst ontmoeting met Bismark kwamen er ineens een hoop mensen bij ons thuis praten over het een of ander. En ja omdat ik de taal nog niet goed kan weet ik niet altijd waar het over gaat, maar ik hoorde vooral de naam Sala vallen. Maar goed ik liet het even doen, meestal word ik later wel op de hoogte gesteld of niet…
Nu bleek dus dat de tante gekomen was om te bevestigen of Sala nog steeds wilde trouwen met de man in Accra. Maar dat wilde ze niet meer omdat ze nu Bismark ontmoet had. Een groot probleem. Maar Adisa en Sala hadden besloten om de volgende dag met hun vader te gaan praten om te vertellen dat Sala dus niet meer met de man wil trouwen. Daarnaast hebben de ouders van Sala de man nog maar een keer gezien en weten ook erg weinig van zijn familie. Ze weten alleen dat de man beloof heeft om Sala naar school te sturen als ze komt. En dat klonk als muziek in hun oren omdat ze zelf geen geld hebben om Sala naar school te sturen. Vanwege dat luisterde ze niet naar Sala en Adisa toen ze kwamen vertellen dat Sala niet meer wilt. Je hebt al min of meer toegezegd dus we kunnen nu niet meer terug, dat zou een schande zijn voor je moeder, het is immers haar zus die het kwam vragen.

Sala besloot zich er niks van aan te trekken en gewoon vol te houden bij haar nee. In de tussentijd bleef ze ook Bismark nog zien die op de hoogte was van de hele situatie. Weken lang was er ruzie, vooral Sala’s moeder die niet meer met haar dochter wilde praten, als je niet naar ons luistert heb ik je niks meer te vertellen… Er kwamen steeds verschillende verhalen om de hoek kijken waarom Sala niet samen met Bismark zou kunnen zijn, zijn familie was niet goed, ze zouden familie van elkaar zijn, hij was te arm, zat nog op school komt om van alles om Sala ervan te overtuigen niet verder met Bismark te gaan maar te vertrekken naar Accra. Meerdere malen hebben Bismark en zij op het punt gestaan om te stoppen en te doen wat haar ouders willen maar Iedere keer weer wist of Bismark, Sala of ik de ander te overtuigen om niet op te geven. Op een gegeven moment gaan ze vast en zeker in zien dat ze Sala gewoon haar gang moeten laten gaan en het huwelijk met de onbekende man uit Accra af moeten blazen. Het tegendeel was echter waar, iedere dag was er ruzie en geschreeuw en vooral Sala was de dupe. Daarnaast kreeg Adisa de schuld van alles zij zou de gene zijn die Sala verteld heeft niet meer met die man te trouwen. Ook hadden ze door dat ik me er mee bemoeide dus of ze nog echt blij waren met mij was de vraag, maar goed.  

Het geruzie ging zo een aantal weken door, de moeder van Sala moest iedere avond huilen  omdat ze niet wist waarom haar dochter zoiets zou kunnen doen. En wij begrepen niet waarom je als moeder je kind forceert om te trouwen met iemand die je niet eens kent, alleen maar omdat je denk dat hij geld heeft? Ik kon niet begrijpen hoe haar moeder zo kon denken, waarom ze zo graag wilde dat Sala naar Accra ging, terwijl ze wist hoeveel Sala om Bismark gaf en hij om haar. Bismark is m’n grootste vijand was haar enige antwoord. Ik voelde me vaak machteloos in deze hele situatie, ik wilde zo graag helpen en iets doen maar dit was toch echt een te groot cultuur verschil. Ik kon alleen maar toekijken vanaf de zijlijn en Sala bijstaan daar waar ze dat wilde. Een machteloos gevoel, dat had ik vaak, alleen maar zien en horen wat er allemaal gebeurd en niks van betekenis kunnen doen. Terwijl als dit in Nederland gebeuren zou, zou ik dit of dat doen maalde steeds door mijn hoofd. Maar alle opties die ik bedacht waren niet mogelijk hier.

Op een dag was het zover, Sala had ‘opgegeven’ en toegestemd om naar Accra te vertrekken. De tranen stonden in m’n ogen toen ze het vertelde. Why? Was het enige wat ik kon zeggen. Haar antwoord was, met Bismark zal het nooit lukken mijn vader en moeder zullen nooit accepteren om met hem te trouwen en zonder de toestemming van m’n ouders kan ik niks. Daarbij mijn moeder haat Bismark dus hoe kan hij ooit gelukkig zijn met een schoonmoeder die hem haat…?  Er viel een lange stilte we wisten allemaal niet wat te zeggen. Weken lang had ze volgehouden dat ze niet naar Accra zou gaan omdat ze daar nooit gelukkig zou worden, en nu heeft ze toch toegezegd. Er  was niks meer aan te doen, Sala vertrok naar Accra. Ik wist niet wat ik moet doen, blij zijn voor Sala dat ze van al het gezeur af is, of balen dat het ons niet gelukt is om haar hier te houden. Ik kon niet uitstaan dat haar ouders hun eigen dochter naar Accra sturen terwijl ze weten dat ze het absoluut niet wilde…

Ondertussen is ze nu een week of twee in Accra, als ik d’r op bel zegt ze dat alles goed gaat, maar of dat waar ik dat weet ik niet? Ik ga er maar vanuit dat ze de waarheid spreekt. Bismark baalde van de hele situatie, ze hebben mijn vrouw weggenomen, hij was in staat om achter haar aan te reizen en d’r terug te halen maar wist dat dat ook geen zin had. Only God know where she belongs,  If she belongs to me she will come back and I’ll be waiting for her.  Dat is wat Bismark zegt.

Bewogen weken dus, met veel verschillende gedachten en gevoelens, soms leuk, soms minder leuk. Het ene moment weet ik precies wat te doen, het ander moment sta ik machteloos. Het ene moment denk ik te weten hoe het in z’n werk gaat, het andere moment snap ik er helemaal niks meer van but that’s Africa!

Er zijn nog honderd andere dingen over my family life in Ghana te vertellen maar ik denk dat het nu wel weer even genoeg is voor deze keer. Mijn handen doen pijn van het typen en jullie ogen zijn vast moe van het lezen. Dus ik laat het hier bij, tot de volgende keer weer!

Klik hier voor de foto's

50 things that I like from Ghana

Geschreven door Leroy - Abdul Baki

 Nu alweer drie maanden in Ghana en bijna vijf maanden in het Afrikaanse continent. Het is tijd dat we weer geluid richting ons thuis in Holland sturen. Dit is Afrika...

Afrika is voor mij als een thuis, met name Ghana is voor mij een haven waar ik me thuis voel. Het zijn kleine dingen die het zo bijzonder maken. Graag zou ik proberen om deze kleine dingen met jullie te delen. Hoewel ik me realiseer dat dit misschien moeilijk te beschrijven is, omdat je ze eigenlijk gewoon moet ervaren, doe ik toch graag een poging.

De kleine dingen die Ghana voor mij zo mooi maken zijn....

1. Het ’s ochtends bij het opstaan, op een kolenvuurtje, warm water koken voor een hete douche.
2. Het met je emmer water, je stukje zeep, een leeg Milo blik en een groene Ghanese schuurlap je hele lichaam van het Afrikaanse stof ontdoen.
3. Je droge lichaam insmeren met ‘Habiba’ Cocoa Butter. Wat is dat spul heerlijk zeg.
4. Op je hurken, met een kommetje water, bij een afvoergootje, je tanden poetsen
5. 10 minuutjes op een houte bankje liggen om op te warmen in het zonnetje omdat het ’s ochtends ‘maar’ 21 graden is en vervolgens klaar zijn om de dag te starten.
6. Het met je vingers uitlepelen van een kom met fufu met een overheerlijke soep en dan vervolgens al je vingers aflikken.
7. Samen met mijn al mijn broers de Peugeot van binnen en van buiten wassen.
8. Het uitpluizen van de meest ingewikkelde Ghanese liefdes relaties van mijn Ghanese broers, zussen en ouders.
9. Gewoon zitten met je Ghanese oma (Lizetta) en met de paar woorden die je kent toch een enorme vriendschapsband opbouwen.
10. Het kopen van de meest heerlijke rijst van Ghana in het kraampje van een vrouwtje tegenover ons office. (Wat niet meer dan 0,50 euro cent kost)
11. Samen met Mariam, mijn oudere Ghanese nicht, familiedrama’s en relaties bespreken omdat zij alles lijkt te weten.
12. Mijn lampjes en telefoon opladen op zonne-energie. Ecologisch verantwoord!
13. ‘Pure water’ drinken uit vierkante plastic zakjes (0,025 eurocent) Minder ecologisch verantwoord!
14. De kerstlampjes die ik nog steeds in mijn kamer heb hangen waarmee ik de kaart van de wereld en de foto’s van mijn familie en vrienden verlicht!
15. Het niet weten wat je vandaag gaat doen, maar dat doen wat op dat moment op je pad komt. (Zijn wil is wet)
16. Terug van werk direct mijn havanna teenslippers (gekregen van Lot en Mirei) aantrekken en het vooral heerlijk vinden! Dankbaarheid!
17. Met mijn Ghanese moeder, Khadija, de ontwikkelingen en toekomst van Nurses on Tour bespreken.
18. Het ’s avonds douchen van water dat de hele dag in een plastic container in de zon heeft gestaan. Heerlijk warm. Een pracht idee van mijn Ghanese vader Bukari.
19. Het steeds moeten bukken omdat alle deuren in onze compound te klein zijn en ik anders mijn hoofd stoot. (Ja... dat vindt ik leuk!)
20. Het kijken van Nigeriaanse Nollywood films met mijn broers! (Hoewel mijn voorkeur toch uitgaat naar de Amerikaanse Hollywood films) ... maar ja... het zijn je broers he!
21. De gebarentaal die Issah (mijn kleine broertje) en ik altijd gebruiken om te communiceren, ookal zijn we beide prima in staat om te praten.
22. De continue jacht op muizen, ghekko’s en andere beesten met Zeynab en Nuhu. Leuke avond bezigheid! Lachen gieren en brullen.
23. Het aantrekken van mijn heerlijk warme Amerikaanse, Indiane trui en mijn UCLA jogging broek als het ’s avonds flink afkoeld (van 35 naar 20 graden)
24. Het weinige dat je nodig hebt om tevreden te zijn!
25. Het voldane gevoel dat je krijgt na het sweepen (vegen) en stoffen van mijn heerlijke kamer.
26. Het eten van waterijsjes die mijn zusje Rukaya altijd maakt.
27.  Het onophoudelijk lachen van de Engelse uitspraak van mijn tante Umuh. I’m cooking Dice (Rice).
28. Samen met mijn zusje Amshawu water halen bij de pomp, achter ons huis, en dan zelf pompen!
29. Het blij maken van onze huisgeiten, kippen of koe met groente en fruit afval!
30. Het groeten van de mensen op straat in FraFra, Moshi of Hausa.... Nabaa...Lafubala.... Lafialo....
31. Het lezen, horen of zien van berichtjes van familie, vrienden en kennissen uit Nederland!
32. Het struinen door de levendige straatjes van Bolgatanga en de nog kleurrijkere markt en dan ook nog weten waar je bent! Het ultieme ‘ik voel me thuis’ gevoel.
33. Het rijden in onze Peugeot en iemand blij maken omdat je die persoon een lift naar Bolga kan geven. ‘God Bless You’
34.  Het eten van de zoveel verschillende heerlijke Ghanese gerechten die mijn moeder Khadija of mijn zusje Amshawu voor mij klaargemaakt heeft. Fufu, Riceballs, Plantain, Yam, Rice and Beans, Rice and Stew ect. ect.
35. Het geluk dat ik heb, Thank God,en geen TZ, Banku of Kenkey hoef te eten, omdat mijn moeder weet dat ik niet van deze ‘prutjes’ houdt.
36. De Indische gebakken uitjes, FairTrade Wereldkruiden, Indomi Noodles en CupaSupe die mijn culinaire leven hier in Ghana zoveel beter maken.
37. Het geluk dat er altijd wel kleinere broertjes of zusjes zijn die je graag helpen om je bord leeg te eten. Eten weg gooien, gebeurd dus NOOIT!
38. Het gemak dat je overal eten en drinken kunt kopen. Vrouwen met op hun hoofd schalen met sinaasappels, kinderen met die vierkante zakjes water (Pure Water) lopen  en jongens met een bakfiets met ijsjes... Alles echt alles is te koop op straat!
39. Het ‘boodschappen doen’ wat dus geen straf is in tegenstelling tot in Nederland! Boodschappen doen is makkelijk, efficient en leuk!
40. Het kopen van je eten langs de kant van de weg en dit mee krijgen in een zwart plastic zakje (hoewel ik het eten uit een bowl makkelijker vindt)
41. Het kopen van DVD voor 1 euro waardan vervolgens soms wel 21 films op staan! Leuke films!
42. Het feit dat je je geen zorgen hoeft te maken over wat je aantrekt en hoe je er uit ziet, het is in Ghana al snel goed.
43. Het luisteren van Afrikaanse R&B, Reggae en Hip&Hop. P-Square, blijft de favoriet.
44. Het steeds versteld blijven staan van de ontwikkeling en groei van de mobiele telefonie branch in Ghana. Telefoons met dubbele SIMkaart, dubbbele batterij en mogelijkheid tot MoneyTransfer. Ongelofelijk.
45. Het aantrekken van net schoon gewassen kleren. Zeker als ze net van de waslijn komen. Heerlijke geuren van de Omo-waspoeder en Ghanese Key-Soap en al wetend dat mijn zusje Amshawu met alle liefde deze kleren met haar hard werkende handen gewassen heeft. Dankbaarheid!
46. Het zien van alle kleintjes in de buurt die komen aanrennen wanneer je thuis komt van werk. Blij om je gewoon weer te zien.
47. Het spelen van spelletjes als Ludo, Ligretto en Waré-Waré, met de kids of met mijn oudere broers en zussen en het zien van het enthousiasme, strijdlust en winner-mentaliteit die daarmee gepaard gaat.
48. Dat ik iedere avond weer moe, maar zo voldaan, onder mijn klamboe kan kruipen. Veilig en comfortabel.
49. Het steeds weer onder ogen zien wat een goed leven ik toch eigenlijk wel niet heb! Dat ik gezegend ben met de kansen, de rechten en groei die ik krijg in mijn leven.
50. Het laatste maar zeker het belangrijkste: het feit dat ik dit allemaal mag mee maken met mijn toekomstige vrouw aan mijn zijde! Joyce: ‘Blessed to have you on my side’

Vijftig dingen die ik mooi vindt aan Ghana! Aan mijn huidige leven in Ghana! Dit is slechts een selectie. Nogmaals het zijn de kleine dingen die het hier zo mooi maken. Dingen die voor mij nu zo vanzelfsprekend zijn. Waarschijnlijk ben ik er tientallen vergeten! Op deze manier hoop ik wat van mijn leven met jullie te kunnen delen.

Dankbaar ben ik dat ik hier mag zijn en het werk mag doen dat ik doe! Dankbaar ben ik dat Joyce er is voor mij. En dankbaar ben ik voor alle support van thuis!

‘Saying thanks to the Lord Almighty’

Leroy - Abdul Baki

Check ook: een paar nieuwe foto's in het album Ghana-2010

De tijd vliegt voorbij

Geschreven door: Joyce

Nog acht dagen en dan is het alweer kerst...het is ongelooflijk de tijd vliegt hier voorbij.

Naar een reis van twee dagen hobbelen over de Ghanese wegen zijn we eindelijk aangekomen in Accra. Wat een wereld van verschil Accra en Bolga, onderweg zagen we al een landschapverschil, maar niet alleen het landschap de hele ontwikkeling van het zuiden in vergelijking met het noorden is een enorm verschil. Dat weten we natuurlijk wel, alleen dat vergeet je wel eens als je daar in het noorden zit. Het is hier veel drukker, een stuk luxer en je kan alles krijgen wat je maar wilt. Zo zijn we gister naar de bioscoop geweest in de shopping mall van Accra, onze mond viel open van verbazing. Een supermarkt, groter dan de AlberHein in Vlissingen, vele winkels met merken als nike, puma, pansonic, sony kortom je kan er alles krijgen. En dan de food afdeling niet te vergeten. Fastfood zoals in Holland, nog net geen Mc Donald maar het begon er aardig op te lijken, hamburgers, ijsjes, pizzapunten, croisantjes, donuts alles was daar. Terwijl we daar rond liepen hadden we niet meer het idee dat we in Ghana waren. We doen wat kerstinkopen en dan verwennen we ons zelf dan met een bioscoopje, we gaan naar de film tangeled het verhaal van rapoensel, en genieten stiekem van alle luxe.

Nurses on Tour

Vandaag hebben we een afspraak met een man die we in Bolga ontmoet hebben. Zijn naam is Sallam, Lier kwam hem tegen bij het postkantoor en hij was erg geinteresseerd in ons project. Zelf is hij jaren lang werkzaam geweest in het grootste ziekenhuis in Accra maar heeft nu een school in de buurt van Bolga op gezet. Hij had wel wat kennisen die ons misschien aan netten konden helpen. Dinsdag kregen we belletje van hem dat hij een organisatie in Accra gevonden had die muskietenetten verkoopt. Vanmiddag hebben we dus een afspraak met hen om te kijken of we de netten tegen een normale prijs in kunnen kopen zodat we eindelijk met onze projecten kunnen beginnen. Dat zou geweldig zijn!

Ondertussen hebben we voor Nurses on Tour natuurlijk niet stil gezeten, we hebben veel evaluatie projecten gedaan, we trainen onze vrijwilligers om alle administratieve zaken voor ons op orde te houden, we hebben onze stichting eindelijk geregistreerd in Ghana en we zijn druk opzoek naar land voor het centrum wat we graag willen gaan bouwen. Een centrum dat inkomsten voor Nurses on Tour in Ghana zal gaan genereren. We hebben veel plannen en ideen in ons hoofd en hopen dat we dat allemaal werkelijkheid kunnen maken. Ondertussen hebben we al een schets van het gebouw gemaakt en dat ligt nu bij de architect . Aangezien we niet veel verstand van gebouwen en het bouwen ervan hebben, hebben we de hulp van een architect ingeschakeld. We zijn erg benieuwd wat voor tekening hij straks tevoorschijn tovert. Spannend allemaal maar erg leuk om te doen. Voor de komende twee weken hebben we het werk even stil gelegt om zo te kunnen genieten van de kerst en het nieuwe jaar we zijn erg benieuwd hoe dat er uit komt te zien hier in Ghana maar het wordt vast geweldig.

Sinterklaas in Bolga

Zaterdag 4 december rijden we richting Karimenga, het guesthouse van Ibrahim om daar met alle andere Nederlandse vrijwilligers sinterklaas te vieren. Maar voordat we kunnen gaan feesten moet er eerst gewerkt worden. Ibrahim wilt in de buurt van het guesthouse graag een bibliotheek bouwen, dit voor het dorp om zo de mensen de kans te geven om zichzelf beter te kunnen ontwikkelen. De naam van de bibliotheek wordt ' Nino's Libary' . Toen Ibrahim in Nederland was heeft hij Nino ontmoet (Nino was vroeger mijn buurjongetje) Ibrahim was toen zo onder de indruk van Nino omdat hij zo graag wat wilde doen voor de mensen in Ghana. Eenmaal terug in Ghana bleef Nino in Ibrahim zjin gedachten spelen, hij wilde er gaag wat mee doen en bedacht toen om een bibliotheek te bouwen in Karimenga genaamd Nino's bibliotheek.
Dus algelopen 4 december werden we allemaal aan het werk gezet om gras bij elkaar te verzamelen voor het dak van de bibliotheek. Ibrahim had alle jongens en meiden uit het dorp bij elkaar verzameld om het land op te gaan. Het was geweldig, het enthousiasme waarmee de kinderen willen helpen met de bouw van de bibliotheek is geweldig. We zijn de hele ochtend bezig met het verzamelen van het gras. De jongens rennen rond met messen om het gras af te snijden en de meiden zijn druk bezig met het maken van onze lunch. Begin van de middag keren we terug met een voldaan gevoel, het begin van de bibliotheek is daar. Dus Nino als je straks oud genoeg bent hopen we dat je een keer hierheen komt om jouw bibliotheek te zien. Nino en zijn familie hebben in Nederland ook niet stil gezeten ze zijn druk bezig met het inzamelen van boeken en geld voor de bibliotheek, dus als er nog mensen zijn die van hun engelse boeken af willen? Laat het dan weten, want alles is welkom voor dit project.

Na het harde werken nemen we wat rust en maken we ons klaar voor het grote kampvuur die avond. Ibrahim had zijn trommelaars op getrommeld en veel hout bij elkaar verzameld om zo een groot kamvuur te maken. We dansen en zingen de hele avond rond het vuur. Wij met ons stijve hollandse lichaam tegenover al die flexibele Ghanses, in een woord geweldig!

Na het dansen en zingen is het tijd om onze slipper te zetten. We zijn met z'n elven en we laten ook Ibrahim en zijn zoontje hun schoen zetten, we zingen een sinterklaas liedje zetten wat water voor het paardje neer. We geven Ibrahim de opdracht om de snoepjes die we gekocht hadden in onze schoenen te leggen omdat hij altijd zo vroeg wakker is. De volgende ochend worden we verrast met een kadootje, een gedichtje en onze snoepjes in de slippers. We zijn net een groep kleine kinderen haha maar we vinden het geweldig.

Verder moest iedereen een klein kadootje meenemen om hiermee ons dobbelspel te kunnen spelen, wederom een groep kleine kinderen, als het om kadootjes gaat is iedereen ineens weer kinds, grappig om te zien. We spelen het spel voor een half uur en gaan dan allemaal tevreden met een mooi kadootje naar huis.

Onze families

Nog even kort over onze families. Het is nog steeds geweldig om daar te zijn, leuk ook dat we steeds meer te weten komen over hoe de families in elkaar zitten. Lier komt steeds meer te weten over het verleden van zijn Ghanese vader en moeder en de relaties tussen de twee moeders, een ingewikkeld familie verhaal maar ze vertrouwen hem steeds meer toe om te  vertellen hoe het in elkaar zit. Maar daar zal hij zelf volgende keer vast meer over vertellen.

Bij mij thuis is er een probleem met mij zus Salla. Het probleem is dat er een paar maanden geleden een man haar via haar tante ten huwelijk heeft gevraagd. Daar heeft ze toen min om meer ja op gezegt. In de tussen tijd heeft ze een andere jongen ontmoet waar ze echt onzettend verliefd op is, waardoor ze nu dus niet meer met die andere man wilt trouwen. Een groot probleem dus want vorige week kwam de familie van de man dus weer naar ons huis om om bevestiging van het huwelijk te vragen maar die kon ze natuurlijk niet geven.... ohh nee de tijd van het internet cafe is bijna op. Ik moet dus stoppen met schrijven, hopelijk kan ik het verhaal over Sala snel afmaken, maar voor nu was dit het even. Helaas kunnen we geen foto's uploaden hier.

Lieve groeten van ons allebei en tot snel!

Soms zijn er gewoon geen woorden voor

Geschreven door Joyce

Ondertussen zijn we al weer 4 weken in Ghana, de tijd vliegt hier voorbij! Toch voelt het alsof we er al heel lang zijn, het voelt echt als thuis. Ik ken ondertussen veel mensen hier, ik kan al een iets beter die moeilijke taal fra fra begrijpen, weet al iets meer van de cultuur hier, hoewel het erg ingewikkeld blijft. Al aardig gewent dus, hoewel soms het cultuurverschil in eens om de hoek komt kijken en ik niks meer begrijp van de hele Ghanese cultuur...Nog veel te leren dus. Maar ja dat hoort erbij zullen we maar denken!

Vorige week zaterdag kwam Lier bij mij logeren. Eind van de middag rijden we richting de markt omdat we wat lekkes willen koken als Lier komt eten, we kopen aardappelen, salade, tomaten, komkommer, uien e.d. Terug thuis zetten we de scottlebry op en kan het koken beginnen, iedereen vind het leuk om te kijken hoe we dat allemaal doen een hele happening. We maken gebakken aardappeltjes, salade en een tometen salsa met peper, het smaakt werkelijk heerlijk! Iedereen vindt het geweldig dat Lier er is en we genieten van de avond. De volgende ochtend worden we gewekt door de wekker, tijd om naar de kerk te gaan. We gaan samen met Emelia, een van mijn vriendinnen hier. Lier en ik willen graag zoveel mogelijk kerken bezoeken om te kijken welke we het leuks vinden en waar we ons zelf het meest op ons gemak voelen zodat we daar onze traditionele Ghanese trouwdag kunnen vieren. Spannend als ik aan die dag denk...maar ik heb er nu al heel erg veel zinin! Deze kerkdienst valt helaas een beetje tegen, een andere pastor dan anders en keiharde muziek dat we niet eens meer konden horen wat er allemaal gezongen werd. Daarnaast liep de pastor de hele kerk door om iedereen met olie aan te raken, een chaos om te zien hij liep overal dwars door heen, sommige mensen vielen op de grond als de pastor de olie op het hoofd smeerde, " the Holy spirit is around" werd er gezegd. Met open mond bekeek ik alles, ik verbaas me er iedere keer weer over het feit hoe gelovig de mensen hier zijn en hoe vol overgaven zich voor het geloof kunnen geven!

Maandag begint er weer een nieuwe werkweek. We zijn nog steeds bezig om alles voor Nurses on Tour organisatorisch goed te krijgen, niet echt makkelijk in een land als Ghana. Het ontbreekt vooral aan een goed systeem en aan onderdelen. Om een goed administratie te hebben, hebben we computers nodig, een printer en het liefst ook nog een kopieer apparaat. Afgelopen maandag waren dat nog dromen, nu lijkt het erop als of we deze dromen uit kunnen laten komen. Woensdag was een dag vol verassingen, het begon lastig, we willen zoveel maar hadden het idee dat er allemaal nog niet veel gebeurt, we willen nog steeds naar de directs of the Ghana Health Service, we willen Nurses on Tour registreren in Ghana, we hebben netten nodig, we willen administratief alles op orde hebben, we willen een goed en dekkend plan om Nurses on Tour draaiende te houden in Ghana zonder al te veel hulp vanuit Nederland en dat is nog maar de helft van wat we willen... kortom heel veel, en het zijn allemaal dingen die je niet in een week gedaan hebt. Die woensdag ochtend besluiten we potentiële mensen voor het bestuur van NOT Ghana te bezoeken, we beginnen met Lier zijn moeder, we hebben een leuk gesprek en ze is geïnteresseerd en bereid ons te helpen. Als we het huis verlaten belt Adisa met de vraag wat we aan het doen zijn, ze verveeld zichzelf, we besluiten om haar op te pikken en dat bracht ons op het idee om haar bij nurses on tour te betrekken. Ze gaat altijd pas om 2 uur naar school en 's morgens heeft ze vaak niks te doen. We vragen haar of ze het ziet zitten om wat administratief werk te komen doen samen met Ayume, een grote glimlach verschijnt op haar gezicht, ja tuurlijk wil ik helpen zij ze. Ayume is iemand waarmee ik in de clinic gewerkt heb in 2009. Hij kwam uit zichzelf naar ons office om te kijken of hij ons kon helpen, dus we stellen ook hem de vraag of hij ons wilt helpen met administratief werk, ook zijn antwoord was tuurlijk. We willen ze leren raporten schrijven, mails sturen, namen in voeren en alles op de juiste manier opslaan. Nog een hele klus, vooral voor Adisa, ze weet nog weinig van computers maar ik weet zeker dat we het haar kunnen leren. Ze is nu begonnen met leren typen. Dus sinds deze week hebben we 2 Ghanezen in ons kantoor die vrijwillig voor ons werken! Die zelfde woensdagavond ontvingen we een telefoontje van Kyra. Ze had een telefoontje gekregen van een organisatie uit Grijpskerke die graag Nurses on Tour als hun goede doel voor komend jaar willen. Daarnaast vertelde dat ze gemiddeld 15000 euro ophalen per jaar! 15000 onze mond viel open van verbazing. Maar de vraag van de organisatie was wat gaan jullie met het geld doen? Onze hersenen werken dit hele weekend lang om al onze dromen voor Nurses on Tour op papier te krijgen. Misschien land kopen en een centrum voor Nurses on Tour bouwen, workshops opzetten om geld te verdienen voor NOT, misschien een mobiele kliniek, kortom heel veel om over te denken. Over 2 weken moeten we met een plan van aanpak komen. Morgen gaan we NOT registreren dus ineens loopt alles hier zoals we willen, hopen op een vruchtbare week volgende week!

Naast Nurses on Tour hebben we deze week ook nog andere dingen gedaan. Dinsdag was het Saladay, een soort kerst voor de moslims. De hele ochtend was iedereen bezig met koken. Nadat er gezamenlijk gebeden werd hier op het voetbalveld was het tijd om te eten. Heel veel eten, het eten dat in ons huis gemaakt was werd gedeeld met de hele buurt, geiten en kippen werden geslacht en iedereen vierde feest. We bezochten Lier en kregen heerlijk te eten. Ook Lier was er met zijn familie op uit getrokken om eten rond te delen en om zelf te eten. Heerlijk deze keer geen TZ maar over was rijst met vlees! Een groot feest voor iedereen hier dus want eten is een van hun grootste hobbies hier! De moslims maken het eten, het is hun feest maar het eten wordt ook gedeeld met  Christenen, geweldig!

Gister zijn we met een aantal andere vrijwilligers, 3 van Lier zijn broers en 3 van mijn zussen naar Tamale gereden omdat daar een groot cultureel festival was. Er waren veel verschillende culturele dansen te zien. Helaas moesten Lier en zijn broers met de NOT auto naar de garage omdat de accu ons in de steeds gelaten had, ze hebben het weten te fixen maar hebben helaas veel van het festival niet gezien. Maar echt bijzonder was het niet want het was veel te warm, als je er wat van wilden zien moest je in de zon staan. Desondanks hebben we toch genoten van ons dagje uit, lekker westers gegeten en genoten van een dagje op pad!

Tot slot is er ook nog iemand overleden bij ons in de buurt vorige week. Nu is hier al drie dagen feest, met harde muziek er word iedere avond gedanst en gejembed. Het blijft een vreemde gewaarwording om te zien hoe iedereen feest viert als iemand overleden is. Maar het was al een oude man, hoe ouder hoe groter het feest en hoe blijer ze zijn, het is zijn tijd zeggen ze!

Genoeg geschreven voor deze keer, ik ga mijn zussen helpen met wassen en dan richting Lier om zijn haar te knippen.

Kijk hier voor de foto's van afgelopen week.