Wil jij ook naar Ghana?

Zin in een uitdaging? Reageer dan op deze vacature!

Stage of vrijwilligerswerk in Ghana: Nurses on Tour regelt het!

Wil je werken of stagelopen in een Ghanees ziekenhuis of in één van de gezondheidsklinieken van Bolgatanga dan kan dat bij Nurses on Tour. Voor verpleegkundige, verloskundige, verzorgende en andere gezondheidszorgprofessionals hebben wij mogelijkheden. 

Stichting Nurses on Tour is sinds 2007 actief in het noorden van Ghana. Daar reizen we af naar afgelegen dorpen om gezondheidsvoorlichting te geven over malaria en andere gezondheid gerelateerde onderwerpen en delen we in bepaalde perioden geimpregneerde muskietennetten uit.

Kies nu voor een onvergetelijke stage- of vrijwilligersplaats in het gastvrije Ghana waarbij je enorm veel kunt leren van de lokale cultuur door te wonen in traditionele gastgezinnen. Het is een ervaring voor het leven, een kans die je niet zou mogen missen!

Klik hier voor meer informatie

 
 
My family life in Ghana!

Geschreven door: Joyce - Ayinbono

Daar zit ik dan, kwart voor negen ’s morgens achter mijn bureautje in mijn Ghanese kamer. Tijd om weer eens een verhaal te schrijven. Er zijn zo veel dingen te vertellen, er zitten zoveel dingen in mijn hoofd, nu moeten ze nog op papier gezet worden. Maar ja waar begin je dan…? Om het mezelf wat makkelijker te maken heb ik maar besloten om per onderwerp te schrijven. Het eerste wat in me op kwam is mijn Ghanese familie. Dus ga maar lekker onderuit gezakt in je stoel zitten want het worden vast een lang verhaal. Het familie leven verschilt hier namelijk zo ontzettend veel van Nederland. Soms is dat heel erg leuk en soms kan ik ze allemaal wel achter het behang plakken. Het ene moment denk je namelijk dat je weet hoe het in elkaar zit en het andere moment blijkt dat dan ineens niet meer te kloppen. Maar het blijft een uitdaging om alle geheimen van de familie te ontdekken.

Allereerst is hier de opbouw van een gezin heel anders dan bij ons. Opa is hier eigenlijk de baas van het huis. Alles wat er gedaan of besloten wordt gaat via hem, hij is de gene die ja of nee tegen iets zegt. Dat vergeet is soms wel eens. Zo hadden we bijvoorbeeld voor oud en nieuw geregeld dat alle kinderen uit onze gastgezinnen mee mochten naar het Guesthouse van Ibrahim om daar oud en nieuw te vieren en we zouden daar dan met z’n alle blijven slapen. Dus ik had Adisa (m’n zus) gevraagd of ze aan alle ouders wilde vragen of de kinderen mee mochten, zo gezegd zo gedaan en ze hadden allemaal toestemming geven, iedereen blij! Ze konden niet wachten tot de dag dat we zouden vertrekken naar het guesthouse. Uitjes hebben ze hier namelijk nooit en zeker de kleinere kinderen in het gezin niet. We zouden ze de 31ste rond een uur of een op komen halen. Toen we aan kwamen rijden stonden ze allemaal al vol spanning te wachten. Dus ik ging naar binnen om ook mijn spulletjes te pakken zodat we konden vertrekken. Vraagt opa ineens aan Lier hoe laat komen jullie terug? Oh we komen morgen pas terug we blijven daar allemaal slapen! Maar dat kan niet hoor zei opa die kleine jongens, Wahab en Ernest moeten zoiezo blijven want die moeten mijn vee binnen halen, voor de meiden is het geen probleem. Ohoh problemen….ik was er namelijk vanuit gegaan dat op het moment dat er toestemming gegeven was opa daar wel van op de hoogte was, niet dus. Dus ik moest op de stoel bij opa komen om uit te leggen wat de bedoeling was, hij snapte het niet precies want ja oud en nieuw vieren ze hier niet echt, maar goed. Gelukkig stond er nog een buurjongetje naast ons, opa vroeg gaat hij ook mee? Met pijn in mijn hart moest ik nee zeggen, ik had namelijk gezegd alleen de kinderen uit het gezin anders staat straks de hele buurt op de stoep. Dus ik zei nee opa hij gaat niet mee, oke goed dan moet hij voor mijn beesten zorgen dan mogen die jongens mee. Pfffh gelukkig geregeld. Nou ja je kan natuurlijk wel begrijpen dat ik niet gewent ben om aan opa toestemming te vragen of iets mag. Verder kan opa redelijk goed engels dus we kunnen goed communiceren. Zodra ik ’s avonds thuis kom ga ik altijd als eerste naar opa om hem gedag te zeggen, hij is dan altijd blij dat ik weer veilig terug gekomen ben, thank God zegt hij altijd. Ook voordat ik ’s morgens we ga, ga ik even langs opa om te zeggen dat ik ga, en we bespreken dan kort wat ik die dag ga doen. Een leuk ritueel, moest er even inkomen maar nu zit het helemaal in m’n systeem.

Dan is het in Ghana zo dat zodra je gaat trouwen gaan de vrouwen bij de man thuis wonen, dus de jongens die bij ons wonen blijven daar en bouwen hun eigen kamer aan het huis vast en komen daar dan te wonen hem hun vrouw en kinderen. Zo heeft opa twee vrouwen, oma en oma Pito, twee geweldige oma’s die allebei niet zo heel goed engels kunnen maar we kunnen elkaar prima verstaan met het beetje frafra wat ik ondertussen kan en hun beetje engels. Ik heb ze ondertussen geleerd dat grandmother in onze taal oma is en grandfather opa dus ze roepen nu hele dagen niks anders dan oma, opa. Ze reageren nu ook op het woord oma, heel leuk om te zien.

Mijn vader hier is dus een zoon van opa en oma (de oudste vrouw van opa), hij woont dus nog steeds in het huis waar hij is opgegroeid. M’n moeder is erbij komen wonen. Helaas hebben mijn vader en moeder nog geen kinderen. Wat eigenlijk heel vreemd is wat ze zijn allebei al wat ouder, m’n vader is iets van 43 en m’n moeder rond de 30-35 schat ik, maar dat weet ik niet zeker want ze weet haar eigen leeftijd niet. Het is hier eigenlijk gewoon dat zodra je getrouwd bent kinderen krijgen. Dus ik heb het vermoeden dan een van de twee misschien onvruchtbaar is of iets in die richting. Maar het blijft vreemd m’n vader heeft namelijk wel een dochter, Mombsie en m’n moeder heeft ook ooit een kindje gehad maar die is overleden We zijn het aan het proberen was het antwoord van mijn vader op de vraag waarom hebben jullie nog geen kinderen? Ze zijn toevallig vandaag naar het ziekenhuis in Techimen een plaats hier ongeveer 4 uur rijden vandaan. Ze hebben niet precies verteld waarom ze daar heen gingen maar ze zijn allebei niet ziek dus het zal er wat iets mee te maken hebben.
Oma heeft ooit eens gezegd dat ze zich zorgen maakt over het feit dat ze geen kinderen hebben. Je kinderen zijn hier eigenlijk min of meer je toekomst. Zodra je ouder wordt zijn je kinderen de gene die voor je zullen zorgen. Dus we zullen maar blijven hopen dat het toch een keer lukt om een kind te krijgen.

M’n moeder is de gene die hier voor mij zorgt dit samen met Solomen, de jongste uit het gezin. Solomen is de jongste dochter van m’n vaders zus. Omdat mijn vader en moeder dus geen kinderen hebben is Solomen bij ons komen wonen om mijn moeder te helpen in het huishouden. In ruil daarvoor betalen ze de school voor haar. Ze zorgen ervoor dat er iedere ochtend een ontbijtje klaar staat voor mij, het ontbijt bestaat uit brood, warm water voor thee en suiker. ’s Avonds koken ze ook voor mij. Zoals altijd nog steeds rijst afgewisseld met spagetti, maar helaas altijd met de zelfde saus. Niet echt mijn favoriet dus maar ja het is te doen. Heel af en toe eet ik mee met wat de pot schaf en krijg ik TZ of Rice balls. Aan de TZ ben ik ondertussen een beetje gewent dus het is al niet meer zo vies als de eerste keer en als de goede soep (groete soup) erbij gegeven wordt is het best goed te doen. ’s Avonds eet ik altijd samen met Adisa, eerste eten we samen van haar eten en dan is mijn eten aan de buurt, zij een beetje meer dan ik maar dan zit ik in ieder geval niet iedere avond in m’n eentje tegen zo’n grote berg met eten op te kijken want van kleine porties hebben ze hier nog nooit gehoord.

We wonen in onze compound met z’n 22tige, een drukte van jawelste dus. Maar heel gezellig, er is altijd wel iemand. Soms loop ik wel eens door het huis en kan ik het bijna niet geloven dat dit echt ook mijn huis geworden is, ik ken iedereen, heb mijn eigen kamer, weet waar ik wat moet halen, kan m’n eigen gang gaan, ben op de hoogte van de meeste familie banden, kan alle kamers zomaar binnen lopen, zodra ik met de auto aan kom rijden hoor ik van alle kanten mijn naam, kan ondertussen best wat worden frafra en ik zie deze mensen ook echt als mijn familie. En dan te bedenken dat ik vier jaar geleden nog nooit van de stad Bolgatanga gehoord had. Dan besef ik ineens hoe bijzonder het is dat ik zo’n band met deze mensen heb op kunnen bouwen dat dit nu ook mijn thuis geworden is.

Zodra ik ’s morgens op sta loop ik richting de badkamer, de badkamer bestaat uit niet meer dan drie muurtjes en een stuk had dat als deur gebruikt wordt. Naast de badkamer is m’n moeders keuken, hier kan ik m’n water in een emmer scheppen om vervolgens in de badkamer lekker te badderen onder de Afrikaanse zon. Omdat het deze periode redelijk fris is, douche ik lekker met warm water. Solomen zorgt er altijd voor dat er water voor mij gewarmd wordt zodat ik niet met koud water hoef te douchen. Maar ik denk dat het niet meer lang zal duren voordat ik weer gewoon met koud water kan douchen want het wordt steeds een beetje warmer hoe dichter we bij maart komen.  

Dan heb ik al m’n zussen nog in m’n familie. Een hoop meiden van mijn leeftijd. We zijn in totaal met tien meiden, Adisa (23), Sala (22), Mariama (18), Hawa (14), Benice (20), Lydia (15), Mombsie (18), Solomen (11), Zulaiha, Winnie (15). Dus ja kan je misschien wel voorstellen dat het heel druk kan zijn al die meiden met al hun problemen en al hun vriendje…. Erg leuk,  soms erg vermoeiend, maar ik zou ze geen dag willen missen.
Adisa is al m’n beste maatje sinds de eerste keer dat ik kwam, zei was de eerste die naar me toe kwam toen ik hier in 2007 voor het eerste aan kwam, ik wist niet wat me overkwam, zo vreemd in een andere familie, ik snapte niks van al hun gewoontes en Adisa was de gene die me met alles hielp toen en dat doet ze nu nog steeds. Hoewel we af en toe wel eens ruzie maken omdat we elkaar dan ineens niet meer begrijpen, ben ik altijd heel blij als ze er is. Normaal gesproken verblijft ze in hun huis in de stad omdat dat dicht bij school is. Maar omdat ik er nu ben is ze speciaal naar ons huis in Kombosco gekomen.

Dan Sala, Sala is Adisa’s zus, echt de grappenmaker van het huis. Altijd als Sala in de buurt is wordt er gelachen, gedanst of gezongen of ja soms ook geslapen als ze ineens moe is. Maar zoals ik in het andere verhaal al begonnen was er dus een probleem met Sala. Een van de zussen van haar moeder had de opdracht gekregen om voor een vrouw te kijken voor een man in Accra. De man is een politie agent die met het excuus kwam dat hij te druk aan het werk is om voor een vrouw te zoeken. Dus zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk kwamen uit bij Sala, dan is ondertussen ongeveer een half jaar geleden. Sala wist eigenlijk niet goed wat ze er mee aan moest maar ze dacht het zal wel goed zijn dus ze had toegezegd, het was nog niet officieel maar ze zou de man in Accra informeren om te kijken of hij het goed vond. Een paar weken later nadat ze min of mee toe gezegd had om met de politieman uit Accra te trouwen ontmoeten ze Bismark. Een jongen bij ons uit de buurt. In eerste instantie wilde ze niks van hem weten omdat ze al toegezegd had om met de politie agent te touwen. Maar uiteindelijk werd ze verliefd op Bismark. Hier gaat het allemaal wat anders dan in Nederland. De jongens zijn hier een stuk minder te vertouwen, ze houden er van om verschillende vriendinnetjes te hebben, en omdat ze weken niks van de man uit Accra gehoord had was hij min of meer uit haar gedachten verdwenen. De liefde die ze nu voor Bismark voelde had ze nog nooit eerder voor iemand gevoeld, ze was nog nooit verliefd op iemand geweest en wist dus ook niet dat dit bestond. Totdat ze dus Bismark ontmoeten.

Nou goed op een goeie morgen ontmoeten ik dus ook Bismark, als Sala’s boyfriend. Ik wist dus niks van het hele verhaal wat ik net uitgelegd heb. Dus ik ging er vanuit dat alles gewoon goed was. Leuke jongen die Bismark, en ik kon vooral zien dat ze dat ze elkaar echt heel erg leuk vonden. Ze maakte steeds grapjes, lachten met elkaar konden goed met elkaar praten en dat is bijzonder voor hier in Ghana. Hier in Ghana gaat er het niet om of je verliefd op iemand bent of dat je van iemand houdt een huwelijk is vaak een overeenkomt tussen twee families, komt hij uit een goeie familie? Wat voor werk hebben de ouders? Zijn ze rijk of niet? Hoewel dat nu wel een beetje aan het veranderen is want de jeugd gaat nu wat meer daten en opzoek naar de jongen of het meisje dat ze leuk vinden. Alleen de oudere mensen in het begin snappen dit nog niet altijd en zijn het hier dus ook niet altijd mee eens.

Een paar weken na de eerst ontmoeting met Bismark kwamen er ineens een hoop mensen bij ons thuis praten over het een of ander. En ja omdat ik de taal nog niet goed kan weet ik niet altijd waar het over gaat, maar ik hoorde vooral de naam Sala vallen. Maar goed ik liet het even doen, meestal word ik later wel op de hoogte gesteld of niet…
Nu bleek dus dat de tante gekomen was om te bevestigen of Sala nog steeds wilde trouwen met de man in Accra. Maar dat wilde ze niet meer omdat ze nu Bismark ontmoet had. Een groot probleem. Maar Adisa en Sala hadden besloten om de volgende dag met hun vader te gaan praten om te vertellen dat Sala dus niet meer met de man wil trouwen. Daarnaast hebben de ouders van Sala de man nog maar een keer gezien en weten ook erg weinig van zijn familie. Ze weten alleen dat de man beloof heeft om Sala naar school te sturen als ze komt. En dat klonk als muziek in hun oren omdat ze zelf geen geld hebben om Sala naar school te sturen. Vanwege dat luisterde ze niet naar Sala en Adisa toen ze kwamen vertellen dat Sala niet meer wilt. Je hebt al min of meer toegezegd dus we kunnen nu niet meer terug, dat zou een schande zijn voor je moeder, het is immers haar zus die het kwam vragen.

Sala besloot zich er niks van aan te trekken en gewoon vol te houden bij haar nee. In de tussentijd bleef ze ook Bismark nog zien die op de hoogte was van de hele situatie. Weken lang was er ruzie, vooral Sala’s moeder die niet meer met haar dochter wilde praten, als je niet naar ons luistert heb ik je niks meer te vertellen… Er kwamen steeds verschillende verhalen om de hoek kijken waarom Sala niet samen met Bismark zou kunnen zijn, zijn familie was niet goed, ze zouden familie van elkaar zijn, hij was te arm, zat nog op school komt om van alles om Sala ervan te overtuigen niet verder met Bismark te gaan maar te vertrekken naar Accra. Meerdere malen hebben Bismark en zij op het punt gestaan om te stoppen en te doen wat haar ouders willen maar Iedere keer weer wist of Bismark, Sala of ik de ander te overtuigen om niet op te geven. Op een gegeven moment gaan ze vast en zeker in zien dat ze Sala gewoon haar gang moeten laten gaan en het huwelijk met de onbekende man uit Accra af moeten blazen. Het tegendeel was echter waar, iedere dag was er ruzie en geschreeuw en vooral Sala was de dupe. Daarnaast kreeg Adisa de schuld van alles zij zou de gene zijn die Sala verteld heeft niet meer met die man te trouwen. Ook hadden ze door dat ik me er mee bemoeide dus of ze nog echt blij waren met mij was de vraag, maar goed.  

Het geruzie ging zo een aantal weken door, de moeder van Sala moest iedere avond huilen  omdat ze niet wist waarom haar dochter zoiets zou kunnen doen. En wij begrepen niet waarom je als moeder je kind forceert om te trouwen met iemand die je niet eens kent, alleen maar omdat je denk dat hij geld heeft? Ik kon niet begrijpen hoe haar moeder zo kon denken, waarom ze zo graag wilde dat Sala naar Accra ging, terwijl ze wist hoeveel Sala om Bismark gaf en hij om haar. Bismark is m’n grootste vijand was haar enige antwoord. Ik voelde me vaak machteloos in deze hele situatie, ik wilde zo graag helpen en iets doen maar dit was toch echt een te groot cultuur verschil. Ik kon alleen maar toekijken vanaf de zijlijn en Sala bijstaan daar waar ze dat wilde. Een machteloos gevoel, dat had ik vaak, alleen maar zien en horen wat er allemaal gebeurd en niks van betekenis kunnen doen. Terwijl als dit in Nederland gebeuren zou, zou ik dit of dat doen maalde steeds door mijn hoofd. Maar alle opties die ik bedacht waren niet mogelijk hier.

Op een dag was het zover, Sala had ‘opgegeven’ en toegestemd om naar Accra te vertrekken. De tranen stonden in m’n ogen toen ze het vertelde. Why? Was het enige wat ik kon zeggen. Haar antwoord was, met Bismark zal het nooit lukken mijn vader en moeder zullen nooit accepteren om met hem te trouwen en zonder de toestemming van m’n ouders kan ik niks. Daarbij mijn moeder haat Bismark dus hoe kan hij ooit gelukkig zijn met een schoonmoeder die hem haat…?  Er viel een lange stilte we wisten allemaal niet wat te zeggen. Weken lang had ze volgehouden dat ze niet naar Accra zou gaan omdat ze daar nooit gelukkig zou worden, en nu heeft ze toch toegezegd. Er  was niks meer aan te doen, Sala vertrok naar Accra. Ik wist niet wat ik moet doen, blij zijn voor Sala dat ze van al het gezeur af is, of balen dat het ons niet gelukt is om haar hier te houden. Ik kon niet uitstaan dat haar ouders hun eigen dochter naar Accra sturen terwijl ze weten dat ze het absoluut niet wilde…

Ondertussen is ze nu een week of twee in Accra, als ik d’r op bel zegt ze dat alles goed gaat, maar of dat waar ik dat weet ik niet? Ik ga er maar vanuit dat ze de waarheid spreekt. Bismark baalde van de hele situatie, ze hebben mijn vrouw weggenomen, hij was in staat om achter haar aan te reizen en d’r terug te halen maar wist dat dat ook geen zin had. Only God know where she belongs,  If she belongs to me she will come back and I’ll be waiting for her.  Dat is wat Bismark zegt.

Bewogen weken dus, met veel verschillende gedachten en gevoelens, soms leuk, soms minder leuk. Het ene moment weet ik precies wat te doen, het ander moment sta ik machteloos. Het ene moment denk ik te weten hoe het in z’n werk gaat, het andere moment snap ik er helemaal niks meer van but that’s Africa!

Er zijn nog honderd andere dingen over my family life in Ghana te vertellen maar ik denk dat het nu wel weer even genoeg is voor deze keer. Mijn handen doen pijn van het typen en jullie ogen zijn vast moe van het lezen. Dus ik laat het hier bij, tot de volgende keer weer!

Klik hier voor de foto's

 

Geplaatst: 27-01-2011 21:43:10  |  Reacties: (5)  |  Terug
Share on Google+

Reacties

Yep! We went in February. Our first four days in t | 22-11-2015 20:39

Yep! We went in February. Our first four days in the canyon were so warm we were hkinig in t-shirts and then the last morning we awoke to snow! We hiked out of the canyon on the Bright Angel trail in a whiteout. It was amazing! Read the story and see lots more photos here:

The Bismark Bistro is one of St. Louis’ tasty hi | 14-11-2015 07:46

The Bismark Bistro is one of St. Louis’ tasty hidden gems. The food and atposmhere is one of the cities best. Voted to St. Louis’ LUX List 2011 – Keith Griffin II Publisher, DELUX Magazine

I've got a Spry and also a Surge. I usually carry | 14-11-2015 07:08

I've got a Spry and also a Surge. I usually carry hedlhands so the Surge is for races where I'm required to carry a waterproof jacket/pants (ultralight stuff), hat, gloves, food, and also a few survival items. It comes with a 2L reservoir as well. It seems like a good all around option. The Spry is too small for a reservoir and is mainly for carrying an extra layer and some food. I've been really impressed with both of them.

Try coconut oil for the hair to make it soft and s | 14-11-2015 06:14

Try coconut oil for the hair to make it soft and shiny. Just a dime sized amnuot is all you need daily To make it grow take 2 tbls. apple cider vinegar in a glass of water 2-3 x day. Nails will grow super long too. ACV has 93 vitamins and minerals. Cures acne and aids digestion. Read the apple cider vinegar website for more uses.p.s.: buy the pure coconut oil. Very inexpensive. Both products are att the grocers.

Ma(ria) | 31-01-2011 17:16

Wat een verhalen! En ik heb er ook de beelden bij, omdat ik ze ken. Ja, het is niet allemaal makkelijk h. Ik hoop dat het allemaal goed komt met Salla.
XXX Ma(ria)

Reactieformulier

Reload